Wiz Khalifa - Rolling Papers II

Wiz Khalifa w tym albumie nie prezentuje radykalnej zmiany, a raczej celowo wystawne nawiązanie do przeszłości. Album rozpoczyna się od solowego utworu „When I'm Gone”, który wprowadza słuchacza w atmosferę powrotu do korzeni, po czym lista utworów osadza się w już dobrze znanym stylu. Siedemnaście utworów, o łącznej długości godziny i dziesięciu minut, tworzy tę kompozycję, która bardziej przypomina album retrospektywny niż świeżą, nową pracę. Produkcja oscyluje między klasycznym hip-hopem z retro akcentami, a elementami pop, mającymi na celu wzmocnienie tej nostalgicznej estetyki.

Too $hort i Chevy Woods: strażnicy kalifornijskiego dziedzictwa.

Koncepcja albumu opiera się na serii współprac, które stanowią historyczny element przewodni, a nie tylko strategię marketingową. Tytuł „On My Level”, z udziałem Too $hort, natychmiast umieszcza projekt w tradycji kalifornijskiego rapu i nawiązuje do wcześniejszych współprac, takich jak ta z 2011 roku na albumie Rolling Papers. Na tym utworze obecność byłego rapera z San Francisco działa jak znak autentyczności, przypominając, że Wiz Khalifa jest spadkobiercą konkretnej linii artystycznej. Ta sama logika obowiązuje w przypadku współpracy z Chevy Woods na utworze „Star of the Show”. Chociaż ich współpraca nie jest nowa – obaj artyści wcześniej nagrywali razem takie utwory jak „Medicated” (O.N.I.F.C., 2012), „Still Down” (Blacc Hollywood, 2014) i „The Kid Frankie, Pt. 2” (Wiz Got Wings, 2021) – tym razem Chevy Woods wraca jako strażnik pamięci dyskograficznej rapera z Pittsburgha, potwierdzając ciągłość, która odmawia zapomnienia o jego korzeniach.

Curren$y: bezpośredni związek z albumami Deal or No Deal (2009) i Blacc Hollywood (2014).

Współpraca ta nie jest przypadkowa: wyraźnie nawiązuje do utworów takich jak „Friendly” (Deal or No Deal, 2009) i „House in the Hills” (Blacc Hollywood, 2014), tworząc połączenie między obecnym artystą a jego początkami z Curren$y. To bezpośrednie odniesienie do Deal or No Deal (2009) sprawia, że utwór staje się swego rodzaju dźwiękowym reliktem, w którym głos kalifornijskiego rapera potwierdza, że Wiz Khalifa wciąż jest wierny tym sojuszom, które zdefiniowały jego wczesną karierę. Obecność Curren$y w tym utworze służy nie tylko dodaniu dodatkowej warstwy wokalnej, ale przede wszystkim ostatecznemu zakorzenieniu albumu w jego własnej przeszłości.

Middle of You: pop-rapowa interakcja z Nikkiya i Poo Bear.

Między dwoma historycznymi filarami albumu, współpraca „Middle of You” z udziałem Chevy Woods, Nikkiya i Poo Bear wprowadza zmianę w tonacji. Tutaj, element pop-rap dominuje nad czystym rapem, dodając lżejszy akcent do produkcji, która ogólnie dąży do powrotu do korzeni. Obecność Nikkiya i Poo Bear kontrastuje z poprzednimi gościnnymi występami, ponieważ nie należą do tej samej historycznej linii, co Too $hort czy Curren$y: wnoszą inną energię, niemal popową, która wpisuje się w album, na którym raper wydaje się odrzucać jakąkolwiek ewolucję. Jednak ten utwór pozostaje mniejszością w całym projekcie, którego esencją jest celebrowanie przeszłych współprac, a nie eksploracja nowych obszarów dźwiękowych.

Black and Yellow - G-Mix: wielki finał, w którym występują Juicy J, Snoop Dogg i T-Pain.

Zakończenie albumu to utwór „Black and Yellow - G-Mix”, który łączy w sobie gwiazdy muzyki: Juicy J, Snoop Dogga i T-Paina. Ten ostatni utwór na płycie stanowi punkt kulminacyjny, umacniając więź z wieloma legendarnymi artystami rapu i R&B. Proponowana wersja remiksowa nie ma na celu zaskoczenia nieoczekiwaną produkcją, ale raczej oferuje rodzaj zbiorczego zakończenia, w którym historyczne postaci tego gatunku gromadzą się wokół Wiz Khalify. To logiczne podsumowanie albumu, który odmawia wprowadzania innowacji i woli celebrować swoje własne dziedzictwo.

Podsumowanie: świadny powrót do korzeni, w sposób oszczędny.

Rolling Papers II kontynuuje stylistycznie poprzedni album Laugh Now, Fly Later (2017), potwierdzając, że Wiz Khalifa preferuje konsekwencję eksperymentom. Zamiast albumu pełnego nowości, oferuje on treść, która może być trudna do przyswojenia dla tych, którzy oczekują ewolucji brzmieniowej, ale zapewnia spójne doświadczenie dla fanów jego wcześniejszych prac, takich jak Rolling Papers (2011) czy Blacc Hollywood (2014). Chociaż całkowity czas trwania albumu, z jego siedemnastu utworami, może wydawać się zbyt długi, każdy utwór ma swój konkretny cel: przypomnienie o współpracy, umieszczenie rapera w określonej linii artystycznej lub uczczenie dziedzictwa West Coast. To album, który nie próbuje tworzyć przyszłości, ale raczej zachować przeszłość, której artysta w pełni przyswaja i której jest spadkobiercą.

Specyfikacja techniczna

- Data wydania: 12 lipca 2018 - Wydawca: Atlantic, Taylor Gang - Utwory: 17 (1 godzina 10 minut) - Otwarcie / zamknięcie: When I'm Gone / Black and Yellow - G-Mix - Goście: Too $hort, Chevy Woods, Curren$y, Nikkiya, Poo Bear, Juicy J, Snoop Dogg, T-Pain - Poprzedni album: Laugh Now, Fly Later (2017)