LL Cool J

Radio i nowojorska trylogia

W 1985 roku wydał album „Radio” nakładem Def Jam Recordings. Album został dobrze przyjęty za innowacyjną produkcję i potężny wokal LL Cool J. Zajął szóste miejsce na liście Top R&B/Hip-Hop Albums i czterdziesto szóste na liście Billboard 200. Single „I Can't Live Without My Radio” i „Rock the Bells” pomogły albumowi uzyskać status platynowej płyty. LL Cool J stał się jednym z pierwszych raperów, którzy zyskali popularność, obok Kurtisa Blowa i Run-D.M.C. Brał udział w trasie koncertowej Raising Hell w latach 1986–1987, występując jako support Run-D.M.C. i Beastie Boys, a także został pierwszym raperem, który wystąpił w programie American Bandstand.

Popularyzacja i ogromny sukces

LL Cool J

Drugi album, „Bigger and Deffer”, został wydany w 1987 roku i wyprodukowany przez DJ Pooh. Jest to najbardziej dochodowy album w jego karierze, sprzedany w ponad trzech milionach egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych. Zawiera single „I'm Bad”, „I Need Love”, „Bristol Hotel” i „Go Cut Creator Go”. Trzeci album, „Walking With a Panther”, został wydany w 1989 roku i został dobrze przyjęty dzięki singlom „Going Back to Cali”, „I'm That Type of Guy”, „Jingling Baby”, „Big Ole Butt” i „One Shot at Love”. W sierpniu 1990 roku wydał „Mama Said Knock You Out”, wyprodukowany przez Marley Marla, który został certyfikowany platyną i sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy.

Uznanie międzynarodowe i nagrody

LL Cool J otrzymał nagrodę Grammy w kategorii „meilleure performance solo de rap” w 1992 roku, którą ponownie zdobył w 1997 roku. Jest jednym z pionierów pop-rapu i osiągnął komercyjny sukces crossoverowy. W 2010 roku został włączony do listy „100 Greatest Artists of All Time” magazynu VH1. W 2017 roku został pierwszym raperem, który otrzymał nagrodę Kennedy Center Honors. W 2021 roku został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame w kategorii „Musical Excellence”. Jego album „Radio” przyczynił się do zwiększenia wiarygodności Ricka Rubina jako producenta.

Kariera muzyczna i współprace

Jego dyskografia obejmuje „14 Shots to the Dome” z 1993 roku, „Mr. Smith” z 1995 roku, „Phenomenon” z 1997 roku, „G.O.A.T. Featuring James T. Smith: The Greatest of All Time” z 2000 roku, „10” z 2002 roku, „THE DEFinition” z 2004 roku, „Todd Smith” z 2006 roku, „Exit 13” z 2008 roku, „Authentic” z 2013 roku i „The FORCE” z 2024 roku. Współpracuje z artystami takimi jak Fat Joe, Snoop Dogg, Prodigy, Travis Barker, Foxy Brown i Keith Murray. Jest również członkiem zespołów takich jak Peace Choir, Black Men United i Rock The Bells Band.

Kino i telewizja

LL Cool J występuje w kilku filmach, w tym „Toys”, „Halloween H20”, „In Too Deep”, „Any Given Sunday”, „Deep Blue Sea”, „S.W.A.T.”, „Mindhunters”, „Last Holiday” i „Edison”. Od 2009 do 2023 roku grał rolę agenta specjalnego Sama Hannę w serialu telewizyjnym „NCIS: Los Angeles” na kanale CBS. Powraca do tej roli w „NCIS: Hawaiʻi” w latach 2023–2024, a także w „NCIS” w 2025 roku i „NCIS: New York” od 2026 roku do dziś. Jest również prowadzącym programu „Lip Sync Battle” na amerykańskim kanale Spike.