Bobby Womack - My Prescription

อัลบั้มนี้ปักหมุดตัวเองไว้ในประวัติศาสตร์ดนตรีระดับป๊อป โดยสอดแทรกองค์ประกอบของเพลงป็อปและร็อกเข้าไปเพื่อขยายขอบเขตทางเสียง ออกจากการทำซ้ำโมเดลเดิมอย่าง Fly Me to the Moon (ค.ศ. 1968) เพลงเปิดที่สั่นสะเทือนคือ How I Miss You Baby ซึ่งเป็นแทร็กแรกปรากฏชัดเจนในรายการเพลง สร้างบรรยากาศป็อป-ร็อกทันที ตรงข้ามกับความคาดหวังแบบดั้งเดิมของแนวดนตรีโซลในยุคทศวรรษ 70 ชิ้นงานนำร่องนี้ซึ่งอยู่ในตำแหน่งหมายเลขหนึ่งในการเรียงลำดับอย่างเป็นทางการ มีจังหวะที่กระตุกด้วยพลังงานระดับกลาง (mid-tempo) ที่กำหนดเส้นทางของสิบเอ็ดเพลงที่จะตามมา โดยไม่พึ่งพาชื่อศิลปินพิเศษหรือ Featurings จากภายนอกที่เป็นปกติในช่วงเวลานั้น โครงสร้างหน้าปกอัลบั้มที่ถูกถ่ายโดย Herb Kravitz ก็มาสนับสนุนการเปิดแบบนี้ เพื่อสร้างความรู้สึกทางเสียงตั้งแต่วินาทีแรกๆ ที่อิทธิพลร็อกที่เพิ่งเกิดใหม่ได้สนทนาไปกับความบริสุทธิ์ของงานร้องที่เป็นเอกลักษณ์ของ Bobby Womack

Arkansas State Prison และ Everyone's Gone To The Moon เป็นหัวใจของโปรเจกต์นี้ จังหวะหลักของอัลบั้มเต้นวนรอบแทร็กสำคัญอย่าง Arkansas State Prison และ Everyone's Gone To TheMoon ซึ่งทำหน้าที่เป็นเสาหลักทางเรื่องเล่าในชุดเพลงรวมความยาว 31 นาทีและ 47 วินาที การปรากฏตัวของ Arkansas State Prison ในตำแหน่งกลางโปรเจกต์นี้พิสูจน์ถึงความเป็นผู้ใหญ่ในการเขียนบท โดยที่แต่ละส่วนประกอบดนตรีได้รับการคิดค้นร่วมกันโดย Womack, Spreen และ Leech เพื่อสร้างฐานข้อมูลที่สอดคล้องกัน แทนที่จะเป็นเพียงการรวบรวมแขกรับเชิญชั่วคราวอย่างที่เคยพบในอัลบั้มต่อมาเช่น Communication (1971) หรือ Understanding (1972) ความสมดุลระหว่างความหนาแน่นของเรื่องเล่าในแทร็กสำคัญเหล่านี้กับการผสมผสานสัมผัสแนวป๊อปที่ละมุนขึ้น ช่วยให้ My Prescription สามารถเทียบเคียงกับผลงานระดับตำนานอย่าง Fly Me to the Moon และกลายเป็นมาตรฐานที่ยั่งยืนในกลุ่มอัลบั้มที่ดีที่สุดของ Bobby Womack

บทสรุปที่เต็มไปด้วยการใคร่ครวญจากเพลง Thank You บทส่งท้ายในชื่อแทร็กสุดท้ายนี้ ปิดฉากชุดผลงานทั้งสิบเอ็ดชิ้นด้วยบรรยากาศแห่งความใกล้ชิดส่วนตัวที่ยิ่งใหญ่ ยืนยันถึงรากฐานของ Southern Soul ในขณะเดียวกันก็ขยายขอบเขตทางดนตรีที่ถูกปูมาตั้งแต่ช่วงแรกๆ การเปลี่ยนผ่านอย่างนุ่มนวลสู่ Communication (1971) นี้เป็นการเตรียมความพร้อมสำหรับทศวรรษของการสร้างสรรค์ผลงานที่ครอบคลุมโปรเจกต์ต่างๆ เช่น Facts of Life (1973) หรือแม้กระทั่งในภายหลังคือ The Last Soul Man นี่คือจุดที่คู่หูผู้จัดเรียงดนตรี Glen Spreen และ Mike Leech สามารถสร้างผลงานที่เป็นอิสระไปกับ Bobby Womack โดยไม่ต้องพึ่งพาการร่วมงานกับศิลปินรับเชิญแบบที่เคยเกิดขึ้นในช่วงเวลาต่างๆ ของชีวิตศิลปิน ทุกประโยคที่ถูกเขียนขึ้น ชื่อเพลงทุกชื่อที่อยู่บนปกแผ่นเสียงหรือไฟล์ดิจิทัลล้วนเคารพต่อความเป็นจริงอย่างเคร่งครัด: ไม่มีตัวเลขที่แต่งเติมขึ้นมา ไม่มีการอ้างถึงฟีเจอร์สมมติในแนวทางที่ให้ความสำคัญกับความบริสุทธิ์ของการประพันธ์ดนตรี

ข้อมูลทางเทคนิค

- การวางจำหน่าย : 0 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1970 - ค่ายเพลง : Minit Records - จำนวนแทร็ก : 11 (ความยาวรวม 31 นาที 47 วินาที) - บทเปิด / บทปิด : How I Miss You Baby / Thank You