22nd Jim - No Pressure

22nd Jim'in ilk EP'si "No Pressure", sanatçının hip-hop'ın Batı Yakası köklerine dönüşünü açıkça gösteriyor. 1 Şubat 2019'da Empire ve Play Runners Association aracılığıyla yayınlanan bu proje, Bay Area'ya özgü, enerjik tarzın yeniden yükselişini hemen kanıtlıyor. Bu, sadece bir deneme değil, sanatçıyı belirli bir müzikal yörüngeye yerleştiren, sağlam bir çalışma: çağdaş denemeler yerine, otantik ve tehditkar bir ritme öncelik veriliyor.

No Pressure: Albümün atmosferik başlangıcı

Albüme adını veren şarkı, projenin giriş noktası olarak, atmosfere odaklanan bir prodüksiyonla tonu belirliyor. Bu açılış parçasında, havada asılı duran ve tehditkar piyano rifleri, ses yapısını domine ediyor. Bu enstrümantasyon, hafiflik ve gerilim arasında çarpıcı bir kontrast yaratıyor ve türün karakteristik ritmini ilk saniyelerden itibaren tanımlıyor. Burada alan önemli: ses, ezici olmaktan ziyade, destekleyici bir temel üzerinde yükseliyor. İşte bu özel yapı, albüme adını veriyor ve onu, Batı Yakası hip-hop'ında stilistik bir yeniden doğuşun önemli bir örneği haline getiriyor.

Same Shit: Enerjik tarzın yerel kökleri

Albümün devamı, ilk parçadaki sağlamlığı koruyor ve Batı Yakası estetiğine sıkı sıkıya bağlı parçalar sunuyor. Same Shit parçasında, kayıt boyunca tutarlı bir stilistik yaklaşıma devam etme isteği görülüyor. Bu parça, bu ses dünyasında hile yapmadan veya farklı bir tarzı dayatmaya çalışmadan ustalıkla hareket etme yeteneğini kanıtlıyor. Projenin kendine özgü bir kimliği olduğu ve ilk parçaların ardından bile kendi başına ayakta durabileceği gösteriliyor. İlk parçada başarılı olanı inançla tekrarlama yeteneği, albüme genel olarak güç katıyor.

It's Deep: ritmin derinliği

Albümdeki diğer parçalardan It's Deep, bu enerjik yapının daha da derinlemesine incelenmesine katkıda bulunuyor. Bu parça, prodüksiyonun sadece formülleri tekrarlamakla kalmayıp, zaten mevcut olan ses kayıtlarını daha da geliştirmeye çalıştığını gösteriyor. Parça, EP'nin tamamı boyunca sürekli bir enerji akışı sağlayarak, bu kökenlere dönüşe olan ilgiyi vurguluyor. Bir sanatçının, her parçanın albümün genel imajını güçlendirdiği, ancak başlangıçtaki dinamikleri bozmaya çalışmayan tutarlı bir proje nasıl oluşturabileceğini gösteriyor.

Stoopid ve Tap In: konuyu tamamlayan parçalar

Stoopid veya Tap In gibi diğer parçalar, Batı Yakası hip-hop'unun titizlikle yeniden yorumlandığı bu genel vizyonu tamamlıyor. Bu parçalar, yüzeysel analizlerde daha az ön plana çıksa da, projenin ses kimliğinin oluşturulmasında aktif rol oynuyor. Bu, albümün sadece birkaç popüler parçaya dayanmadığını, aksine her parçanın kendi yerini bulduğu, bütüncül bir deneyim sunduğunu gösteriyor. Bu parçalar ile daha önce bahsedilen parçalar arasındaki tutarlılık, projenin genel bir vizyona sahip olduğunu ve rastgele değil, belirli bir temayı takip ettiğini gösteriyor.

Tek başına teknik ustalık, türün kurallarına karşı

Bu, kendi sesine ve kendi sözlerine odaklanmayı, dışarıdan yapılan işbirlikleriyle konuyu seyreltmek yerine, bilinçli bir yaklaşımdır. Bu karar, projenin samimiyetini güçlendirir ve sanatçının kendi tarzını herhangi bir müdahale olmadan geliştirmesine olanak tanır, böylece kişisel vizyonunun tam olarak ortaya çıkabileceği bir alan yaratır. İşte bu bağımsızlık, albüme özel bir özgünlük kazandırır, bu da türde sıklıkla tercih edilen süper gruplardan veya işbirlikçi projelerden farklıdır.

Bu sekiz parçalık EP, "bouncy" tarzının yeniden yükselişini onaylar nitelikte ve Blueface gibi sanatçıların yaklaşımlarıyla karşılaştırılabilir, ancak herhangi bir tür karışıklığına yol açmaz. Bu, müzikal alanda bir başlangıçtır ve belirli bir bölgede, bu tür seslerin her zaman önemli olduğu bir yerde, bu kökenlere dönüşe olan ilgiyi doğrular. Bu albüm, hip-hop'ın Batı Yakası'nın hala dinleyicilere sunabileceği çok şey olduğunu hatırlatarak, döneminin önemli bir parçasıdır ve ses açısından otantiklik ve stilistik derinlik arayanlar için bir şeyler sunar.