Demi Portion - 2 chez moi

2 chez moi albümünün dinleyiciye sorduğu soru, ilk bakışta basit görünse de derin bir anlam taşıyor: Dış seslerin daha ağır bastığı bir ortamda, mutlak bir samimiyeti nasıl yaşayabiliriz? 20 Ocak 2017'de Musicast etiketiyle çıkan, Demi Portion'ın ikinci stüdyo albümü, Fransız rap müziğinin alışılmış kalıplarından uzaklaşarak, dağınık konuk şarkıcıların bir araya getirilmesi yerine, daha çok kapalı bir anlatı yapısına odaklanıyor. 18 şarkıdan oluşan ve 54 dakika 11 saniye süren bu eser, kompakt bir yapıya sahip ve her bir şarkı, akış veya teknik prodüksiyon gibi konuları ele almadan önce, belirli bir dramatik amaca hizmet ediyor gibi görünüyor.

Dragon Rash ve Süper Kahramanlar Arasında: Konsolidasyon Aşaması

Dragon Rash (2015) albümünden sonra ve Super héros (2018) albümünden önce çıkan bu disk, Artisan du bic (2011), Les Histoires (2013) ve Petit bonhomme (2013) albümlerine kadar uzanan bir müzik kariyer yolunun parçasıdır. Albüm, 29 Ekim 2016'da yayınlanan ilk single olan "Demi Pablo" ile tanıtıldı ve bu, içsel tutarlılığa odaklanan bir sanatsal yönü işaret ediyordu. Bu dönemdeki diğer bazı yayınların aksine, medya görünürlüğünü artırmak için çok sayıda işbirliğine girmek yerine, 2 chez moi daha mütevazı bir yaklaşım benimsedi: Sadece beş şarkıda konuk sanatçılar yer alırken, diğer on üç şarkı solo performanslardan oluşuyor. Bu şekilde kullanılan daha az vokal, dinleyicinin albümün anlatı yapısına odaklanmasını sağlıyor.

"Souvenir"den "Une fin heureuse"ye: 54 dakikalık dramatik yapı

"Souvenir" adlı açılış parçası, hemen içe dönük bir hava yaratıyor ve bu, "Une fin heureuse" adlı kapanış parçasıyla tezat oluşturuyor. Bu ikili, dinlemeyi, bağımsız parçaların bir araya getirilmesinden ziyade, doğrusal bir anlatı gibi yapılandırma amacını ortaya koyuyor. Genellikle albümlerin potansiyel single'ların bir listesi olarak algılandığı bir türde, Demi Portion burada, 54 dakikalık süreyi kesintisiz bir şekilde takip eden bir dramatik mantık sunuyor. "Mon dico IV" (5. parça) ve "Autopsie" (13. parça) parçaları, bu akış içinde herhangi bir kopma olmadan yer alıyor ve her bir ifadenin ritim kadar önemli olduğu, bir tür sesli tiyatro eseri izlenimini güçlendiriyor.

Beş şarkı, beş dış ses: ilişkisel yelpaze.

Beş farklı sanatçının yer aldığı parçalar rastgele seçilmemiş gibi görünüyor, aksine belirli vokal tarzlarını hedefleyerek temel konuyu zenginleştirmeyi amaçlıyor. "Pardonner" (4. parça) örneğinde, Kery James, parçanın samimiyetine zıt bir şekilde dışarıdan bir hava katıyor ve Demi Portion'ın kişisel düşüncelerine daha geniş bir boyut ekliyor. Bu sadece bir vokal eklemesi değil; parçanın anlatımını değiştiren, başlığın anlam alanını genişleten bir unsur. Bu işbirliğinin başarısı, albümdeki yerinde yatıyor: Dördüncü sırada yer alması, yoğunluğun artmasından önce geliyor ve böylece parçanın başlangıçtaki iç gözleminden sonraki gelişmelere bir köprü görevi görüyor.

Oxmo, Sprinter ve Monotof: Tarihi bir ağın devamı.

"Magnifique" (7. şarkı) parçasında, Oxmo Puccino, Demi Portion ile daha önce "Une chaise pour deux" (Dragon Rash, 2015) adlı parçalarında kurdukları uyumlu işbirliğini yeniden canlandırıyor. Bu durum tesadüfi değil; karşılıklı güveni ve daha önce denenmiş vokal uyumunu yansıtıyor. Aynı şekilde, 10. şarkı olan "Besoin d'air", Sprinter ve Monotof'u ağırlıyor; Demi Portion, bu iki isimle daha önce birçok parçada, özellikle "Lyrics sur mesure(s)" (Petit bonhomme, 2013), "Ils voudront savoir" (Petit bonhomme, 2013) ve "Encore" (Les Histoires, 2013) gibi eserlerde çalışmıştı. Bu ilişkisel süreklilik, albümü, geçmişte kurulan işbirliklerinin oluşturduğu bir ağa yerleştiriyor; burada dışarıdan gelen sesler, sürprizler değil, solo çalışmaların doğal bir uzantısı olarak karşımıza çıkıyor. Sprinter'ın, daha önce "Toujours ensemble" (Artisan du bic, 2011) parçasında da yer almış olması, bu sanatsal ittifakların ne kadar köklü olduğunu gösteriyor.

"Planète Rash": On sesin ortak performansı.

İşbirliğinin zirvesi, 14. parça olan "Planète Rash" ile başlıyor ve burada Scylla, Davodka, Youssef Swatt's, Sprinter, Jeff Le Nerf, Swift Guad, JP Manova, Hexaler, Monotof ve Dooz Kawa bir araya geliyor. On farklı sesin tek bir parçada birleşmesi, diğer işbirliklerine kıyasla radikal bir değişiklik anlamına geliyor. Bu artık sadece vokal bir uyum değil, birey ve grup arasındaki sınırları bulanıklaştıran, belki de Demi Portion'ın "Unité 2 Feu" albümündeki kolektif köklerini hatırlatan bir kolektif eylem. Scylla'nın, Demi Portion ile ilk belgelenen işbirliğinin "Gorilles" (La bonne école, 2020) olduğu düşünüldüğünde, bu parçada yer alması, parçanın bütünlüğünü bozmadan yeni bir figürün eklenmesini sağlıyor. Aynı şekilde, 12. parça olan "Un jour viendra"da yer alan Furax Barbarossa, bu tarihten önce Demi Portion ile henüz işbirliği yapmamıştı; ancak "La Lettre" (La bonne école, 2020) ve "Mémoire" (Poids plume, 2023) parçalarındaki gelecekteki işbirlikleri, bu ilk seçimin doğruluğunu kanıtlayacaktır.

Bu referans, parçayı sanatçının müzik tarihindeki yerini sağlamlaştırırken, aynı zamanda bu parçada yer alan on davetlinin bir araya gelmesi için bir köprü görevi görüyor. Benzer şekilde, Furax Barbarossa'nın "Un jour viendra" (12. parça) üzerindeki yer alması, bu iki rapçinin kariyerlerinin bu belirli aşamasında ilk belgelenmiş işbirliğini temsil ediyor. Bu alışılmadık birliktelik, albümün yayınlandığı dönemde gerçekleşmiş olup, daha sonraki önemli işbirlikliklerini, özellikle "La Lettre" (La bonne école, 2020) ve "Mémoire" (Poids plume, 2023) üzerinde, öncülük ediyor ve 2 chez moi'nin, sanatçılar arasındaki uzun süreli bir ilişki için bir başlangıç noktası olduğunu doğruluyor. Bu isimleri kesin bir kronolojik çerçeveye yerleştirerek, albüm, yeni seslerin keşfedilmesine öncelik veren ve aynı zamanda Oxmo Puccino, Sprinter ve Monotof ile olan tarihi bağları güçlendiren bir davetli seçimi stratejisini ortaya koyuyor. Artisan du bic (2011), Les Histoires (2013) ve Petit bonhomme (2013) üzerindeki önceki işbirlikleri, bu sanatçılarla olan sürekli bağlılığa işaret ediyor. Yenilik ve tekrar arasındaki bu denge, eserin vokal yapısını şekillendiriyor ve dinleyiciye, kolektif hafıza ve bireysel keşif arasında gidip gelen, ancak "Souvenir" ve "Une fin heureuse" parçaları tarafından belirlenen anlatısal bütünlüğü asla bozmayan bir deneyim sunuyor. 2 chez moi, teknik olarak yenilik yapmaya veya çok sayıda işbirliğiyle dikkat çekmeye çalışmıyor. Bunun yerine, sanatçının kariyerinin iki dönemi arasındaki konumunu sağlamlaştıran net bir portre sunuyor. Sadece beş parçada "featuring" kullanarak ve albümü açık ve kapama bölümleriyle yapılandırarak, Demi Portion, her bir öğenin genel bir amaca hizmet ettiği tutarlı bir albüm sunuyor. Bu, yüksek sesle konuşan bir albüm değil; fısıldıyor ve belki de bu, en büyük cesareti.

Teknik Bilgiler

- Çıkış Tarihi: 20 Ocak 2017 - Plak Şirketi: Musicast - Şarkı Sayısı: 18 (54 dakika 11 saniye) - Açılış/Kapanış: Souvenir / Une fin heureuse - Konuk Sanatçılar: Kery James, Oxmo Puccino, Sprinter, Monotof, Furax Barbarossa, Scylla, Davodka, Youssef Swatt's, Jeff Le Nerf, Swift Guad, JP Manova, Hexaler… - Önceki Albüm: Dragon Rash (2015)