Demi Portion - Artisan du bic

Bir rap sanatçısı albümüne Artisan du Bic adını verdiğinde, tamamlanmış bir ürünün parlaklığını değil, çalışan bir elin yoğunluğunu vaat ediyor. 15 şarkı ve toplam 51 dakika 21 saniye süren bu eser, "ev yapımı" yaklaşımıyla öne çıkıyor; prodüksiyon, sekiz farklı kişi tarafından yapılmış ve bu durum, ses açısından karanlık bir alanda bırakılan üç şarkıyla çarpıcı bir tezat oluşturuyor. İşte bu albümün tüm gerginliği burada: Her şarkı farklı bir işçi tarafından bir araya getirilmiş gibi görünüyorsa, nasıl bir anlatı bütünlüğü sağlanabilir?

On beş şarkı için sekiz el.

Artisan du Bic albümünün yapım aşamasındaki haritası, çeşitliliğiyle dikkat çeken bir mozaik sunuyor ve tekdüzelikten uzaklaşıyor. On iki parçadan oluşan albümde, Sprinter 1 ve 9 numaralı parçaların yapımcılığını üstlenirken, Demi Portion ise 2, 3, 12 ve 15 numaralı parçaların yapımcılığını yapıyor. Bu dağılım, dışarıdan birçok ismin de projeye dahil olmasına olanak sağlıyor: Filipego "Le Droit de Tuer"de, Muzo Prod "Entre Dedans et Dehors"de, El Gaouli 6 ve 11 numaralı parçalarda, Altruist "Pour Une Fois"de ve DJ Saxe "L’Image"de yer alıyor. Bu çeşitlilik, bir kusur değil, bilinen bir sanatsal strateji. Demi Portion, albümün farklı bölümlerini farklı yapımcılara vererek, ritmik monotonluğu engelliyor ve aynı zamanda kökenlere ve günlük hayata odaklanan tematik bir bütünlüğü koruyor. Yapım süreci burada, aynı ışığı farklı şekillerde yansıtan bir prizma gibi çalışıyor: Her bir ritim, samimi ve otantik bir anlatıyı kendi dokusuyla ön plana çıkarıyor.

Üç Yapıcı Sessizlik

On beş parçadan oluşan albümde, "Interlude" (7. parça), "Ma Chaîne Mosaïque" (8. parça) ve "Besoin d’Aide" (10. parça) parçaları, doğrulanmış verilerde açıkça belirtilmiş bir yapımcının bulunmamasıyla öne çıkıyor. Bu bilgi eksikliği, albümün genel ses akışında bir kopukluk yaratıyor. Bu üç parça, diğer parçalardan farklı olarak, ritmin yerini daha ham veya daha içe dönük bir atmosfere bıraktığı, bir tür nefes alma alanı veya geçiş bölgesi gibi işlev görüyor. Diğer parçaların aksine, belirli bir ritmik yapıya dayanırken, yapımcısı belirtilmeyen bu parçalar, daha çok atmosfer ve doğrudan anlatıma odaklanmış gibi görünüyor. Bu parçalar, dinleme deneyimini bir hikayedeki molalar gibi kesintiye uğratarak, dinleyiciye Demi Portion'ın kişisel anlatımlarını sindirmesi için gerekli alanı sağlıyor ve ardından müziğe yeniden odaklanmasına olanak tanıyor.

Tek bir konuk, iki farklı rol.

Sprinter'ın bu albümdeki varlığı benzersiz ve çift yönlü bir şekilde öne çıkıyor. Vokal olarak sadece bir parçada yer alıyor: "Toujours Ensemble" (6. parça), bu parça El Gaouli tarafından üretildi. Bu parçada Sprinter'ın sesi, Les Grandes Gueules düosunun enerjisini güçlendiriyor ve albümün geri kalanında Demi Portion'ın mikrofon karşısında yalnız performans sergilediği bölümlerle tezat oluşturan bir vokal uyumu sağlıyor. Bu ayrım çok önemli: 1. ("Artisan du Bic") ve 9. ("Rêve de Gosse") parçalarda Sprinter, vokal bir konuk değil, aynı zamanda yapımcıdır, bu da farklı bir yaratıcı katılım anlamına geliyor. "Toujours Ensemble" parçasında ortak bir enerji katarken, kendi yapımlarında ise ses arka planını şekillendiriyor. Bu net rol ayrımı, herhangi bir karışıklığı önlüyor ve albümün geri kalanında daha çok solo bir yapıya sahip olduğu düşünüldüğünde, vokal işbirliğinin özel değerini vurguluyor.

15. Parçanın Yapım Süreci

"Artisan du Bic" parçası, Sprinter'ın prodüksiyonuyla albümü açarken, "Mes Outils" (15. parça) parçası, Demi Portion'ın kendi yazdığı ve seslendirdiği bir parça ile albümün anlatısını tamamlıyor. Bu son simetri tesadüfi değil: albümün başlangıcını işaret eden prodüksiyon, albümün sonunu işaret eden prodüksiyonla aynı özenle yapılmış, ancak farklı bir amaçla. Başlangıç parçası, dışarıdan gelen bir ritimle oyunun kurallarını belirlerken, "Mes Outils" parçası, sanatçının kendisi tarafından tamamen kontrol edilen bir yaratım süreciyle öne çıkıyor. Albümün son parçasında bu tür bir kendi prodüksiyonu seçimi, albümü yaratım sürecinin en özel anlarına kesin olarak bağlıyor. Bu, farklı prodüktörlerin olmasına rağmen, Demi Portion'ın kendi ifadesinin anahtarını elinde tuttuğunu ve araçlarını, nihai bir anlatım aracı olarak kullandığını hatırlatıyor.

Başlangıçtan son araca.

Artisan du Bic'ın ses mimarisi, dış dünya ve iç dünya arasında gidip gelen bir yapıya sahip. "Açılış" parçası, Sprinter tarafından yaratılmış ve Les Grandes Gueules ikilisinden miras kalan ortak bir kimliği temsil ediyor. "Kapanış" parçası ise, Demi Portion'ın tek başına ürettiği ve yıllar içinde kazandığı yaratıcı bağımsızlığı vurguluyor. Bu iki zıt nokta arasında, albüm bazı eleştirmenler tarafından belirtilen tematik tekrar ile, aile ve kökenler üzerine yazılmış kişisel şarkılarının zengin içeriği arasında gidip geliyor. Bu ilk solo albüm, 8 titres et demi (2009) ve Sous le choc (2010) EP'siyle aynı çizgide ilerliyor ve Petit bonhomme (2013) için zemin hazırlıyor. Demi Portion, gösterişli efektlerden kaçınarak ve şaşırtıcı bir samimiyetle, sahne yıldızı olmaktan ziyade, kelime ustası kimliğini koruyan bir albüm ortaya koyuyor.

Teknik Bilgiler

- Çıkış Tarihi: 10 Ekim 2011 - Plak Şirketi: Demi-Portion - 2011 - Şarkı Sayısı: 15 (51 dakika 21 saniye) - Açılış / Kapanış: Artisan du Bic / Mes Outils - Konuk Sanatçı: Sprinter - Önceki Proje: Sous le choc (EP, 2010) - Önceki Stüdyo Albümü: 8 titres et demi (2009)