Diddy - Press Play

Eleştiriler çok sert. Öte yandan, ses yetenekleri, düzensiz olduğu düşünülen ritmi ve bencil olarak algılanan sözleri eleştirilen bir rapçi var. Sean Combs'un 16 Ekim 2006'da Atlantic ve Bad Boy Records etiketiyle yayınlanan dördüncü stüdyo albümü Press Play, tam da bu gerilimi üzerine inşa edilmiş. Toplamda bir saat on dokuz dakika süren 19 şarkıdan oluşan albüm, sanatçısının metinlerdeki zayıflıklarını gizlemeye çalışmıyor; aksine, bu zayıflıkları o kadar yoğun ve çeşitli bir prodüksiyonun içine yerleştiriyor ki, müzik ön plana çıkıyor ve metinlerin oluşturduğu gölge neredeyse siliniyor.

Dokuz Ses Mimarı Karşı Karşıya: Sampling'e Meydan Okuma

2006'daki hip-hop normlarından uzaklaşan Press Play, bilinçli bir stratejik seçim yapıyor: sampling yerine canlı enstrümantasyona öncelik veriyor. Eleştirmenler tarafından yenilikçilik ve çok yönlülük kanıtı olarak değerlendirilen bu karar, albümü funk dokularının ve drum and bass'ten ilham alan ritimlerin bir araya geldiği bir ses mozaği haline getiriyor. K-Def, "We Gon' Make It" şarkısında temelleri atarken, Just Blaze "Tell Me" şarkısına kendi tarzını katıyor. Younglord & Jai, Kanye West, Will I Am, Timbaland ve The Neptunes gibi isimlerin de katkılarıyla palet genişliyor. Bu ses mimarlarının çeşitliliği, albümün farklı türlerde gezinmesini sağlıyor ve ritmik tutarlılığını hiçbir zaman kaybetmiyor.

Aguilera, Nas ve Canlı Enstrümanlardan Oluşan Korolar

Enstrümantasyon temel oluştururken, 19 parçadan 16'sında yer alan konuk sanatçılar, melodik yapıyı güçlendiriyor. Bu konukların seçimi tesadüfi değil; şarkılarda kullanılan vokal düzenlemeleri, prodüksiyonu desteklemeyi amaçlıyor, onu gölgelemiyor. "Tell Me" şarkısında Christina Aguilera, pop müziğin gücünü getirerek, Just Blaze'in çalışmalarıyla doğrudan etkileşim kuruyor; bu, şarkıcının sahne enerjisi ile parçanın müzikal yapısı arasında bir kontrast yaratıyor. Albümün ilerleyen bölümlerinde, "Everything I Love" şarkısında CeeLo Green, Mike Patterson ve Nas, Kanye West'in prodüksiyonuyla yer alıyor. Burada Nas'in varlığı, parçayı Amerikan rap müziği tarihine bağlıyor; aynı zamanda, diğer sanatçıların R&B vokalleri, parçanın dokusunu yumuşatıyor ve bu, genellikle farklı olan iki müzik evreninin bir araya getirilme isteğini gösteriyor.

Drum and bass, ritmik bir çıkış yolu olarak.

Press Play'ın kalbi, saf enerji anlarında atıyor; burada partinin ritmi, duyguların önüne geçiyor. "Diddy Rock" bunun en belirgin örneği: Shawnna, Timbaland ve Twista, vokallerle bir üçgen oluşturuyor ve ritmi kullanarak, eleştirmenler tarafından sıklıkla eleştirilen lirik eksiklikleri telafi ediyor. Bu yaklaşım, albümün genelinde daima mevcut. Enerjik ritmler, bazen eleştirmenler tarafından "sade" bulunan vokallere bir zemin sağlıyor. Diddy, baskın bir vokal tarzı yerine, bu bölümleri bir araya gelme alanı olarak kullanıyor ve konuk sanatçıların enerjiyi taşımasına izin vererek, orkestra şefi gibi varlığını koruyor. Bu, açıkça eğlence odaklı bir mekanizma; yoğun ritim, şarkı sözlerinin özgünlüğü hakkındaki eleştirilere bir yanıt görevi görüyor.

62/100 puanı: ses, sözleri gölgede bırakıyor.

Press Play albümünün eleştirmenler tarafından aldığı tepkiler karmaşık olsa da, önemli ipuçları içeriyor. 100 üzerinden ortalama 62 puanla, albüm genellikle olumlu yorumlar alıyor ve bu yorumların temelinde, herkes tarafından kabul edilen yüksek prodüksiyon kalitesi yatıyor. AllMusic, albüme beş üzerinden dört yıldız vererek, özellikle de işbirliği yaptığı isimlerin etkileyici seçimine övgüler yağdırıyor. Entertainment Weekly, rapçinin alışılmadık derecede esnek tarzına dikkat çekerken, Rolling Stone, sesinin biraz monoton bulunmasına rağmen, şarkı sözlerindeki gelişmeyi takdir ediyor. Prodüksiyonun başarısı ile şarkı sözlerindeki bazı eksiklikler arasındaki bu zıtlık, albümün miranını tanımlıyor: Başarılı bir ses ürünü olan bu albümde, canlı enstrümantasyon ve çeşitli konuk sanatçılar, Sean Combs'un artık sadece bir rapçi olarak değil, aynı zamanda bir müzik küratörü olarak konumlanmasını sağlıyor. The Saga Continues... (2001) ve bir sonraki stüdyo albümü 11 (2014) arasında, Press Play, sesin yerini orkestrasyonun aldığı bir dönüm noktasıdır. Bu sayede, sanatçının bazı sınırlamaları, iddialı bir sanatsal vizyonun avantajlarına dönüştürülüyor.

Teknik Bilgiler

- Çıkış Tarihi: 16 Ekim 2006 - Plak Şirketi: Atlantic, Bad Boy Records - Şarkı Sayısı: 19 (1 saat 19 dakika) - Açılış / Kapanış Şarkıları: Testimonial (Intro) / Partners for Life - Konuk Sanatçılar: Jack Knight, Angela Hunte, Nicole Scherzinger, Christina Aguilera, Big Boi, Ciara, Scar, Shawnna, Timbaland, Twista, Avant, CeeLo Green… - Önceki Albüm: The Saga Continues... (2001)