Gucci Mane - Ice Daddy

1. parça, Poppin, albümün başlangıcında, geçmişin gölgesi ile yeni bir babalığın ışığı arasındaki ani bir gerilimi yansıtıyor. Ice Davis'in yeni albümü: Aileye vasiyetname gibi bir çalışma. Ice Daddy, 23 Aralık 2020'de doğan oğluyla aynı adı taşıyor. Bu, Gucci Mane'in o olaydan sonra çıkardığı ilk stüdyo albümü. 18 Haziran 2021 tarihi, sanatçının Proud of You adlı single'ının ikinci yıldönümüyle aynı gün olup, bu durum, albümün, daha önce duyurulmuş kişisel bir bağlılığın doğal bir devamı niteliğinde olduğunu gösteriyor. Trap God Classics: I Am My Only Competition (derleme albümü, 2020) ve bu albümden önce çıkan son gerçek stüdyo albümü olan So Icy Summer (2020) arasında, Ice Daddy, tam bir proje beklentisini karşılamayan bir derleme albümünden sonra güçlü bir dönüş yapıyor. "Poppin' at Trap Shit": Gucci Mane'in yerel ve uluslararası arenadaki yükselişi. Albümün ilk parçası, hemen hemen ilk saniyelerinden itibaren güçlü bir enerjiye sahip. Poppin, BigWalkDog ile işbirliği yaparak, şarkıyı Atlanta'nın yerel müzik sahnesine bağlıyor; sanki Gucci Mane, albümüne kendi şehrinin sokaklarından gelen bir sesle başlamak istiyormuş gibi. Bu işbirliği sadece yüzeysel bir katkıdan ibaret değil; aynı zamanda rapçinin yakın çevresi tarafından onaylandığını gösteriyor ve Ice Daddy albümünün öncelikle bir topluluk, dar bir çevreye hitap eden bir çalışma olduğunu, burada herkesin bir yeri olduğunu hatırlatıyor. Bu ismin bu parçada yer alması, dünyaya gönderilen bir mesajdır: Bu albüm sadece yerel bir anlatıdan ibaret değil, aynı zamanda evrensel bir referans noktasıdır. Bu iki kutbun arasında, daha geniş bir ağ örülen eserler yer alıyor. Posse on Bouldercrest, Pooh Shiesty ve Sir Mix-A-Lot ile birlikte, 1988'e ait bir klasik parçayı yeniden yorumluyor, ancak orijinal parçanın nakaratını olduğu gibi koruyor. Bu şarkı, farklı nesiller arasında bir köprü görevi görüyor: Gucci Mane, rap müziğin tarihinde iz bırakan bir öncülle diyalog kurarken, Pooh Shiesty de günümüz sokak kültüründen izler taşıyor. 1017 Global'den çıkan parçalarda BigWalkDog, Pooh Shiesty ve BIG30, bu albümü Atlanta'nın yer altı müzik sahnesine taşıyor. 3 numaralı parça, Shit Crazy, BIG30 ile birlikte, bir sergi parçası olarak değil, daha çok Atlantik sahnesinin doğal bir uzantısı olarak işliyor. BIG30, etiketinin müzikal dünyasına uygun, ham bir enerji taşıyor ve Gucci Mane'nin hala kendi çevresinde müzik üretmeye devam ettiğini hatırlatıyor. Bu, Poppin platformunda BigWalkDog'un veya Pooh Shiesty'nin yer aldığı her iki parçada da görülen aynı müzikal atmosfer. Bu işbirlikleri sadece bir isim listesi oluşturmakla kalmıyor, aynı zamanda bir ses dünyası çiziyor. Albüm, aynı ekosistemden gelen farklı seslerin bir araya geldiği bir çalışma olarak kurgulanmış. Her bir işbirliği, Gucci Mane'in hala kendi topluluğunun merkezinde olduğunu vurguluyor. Sir Mix-A-Lot'un Posse on Bouldercrest albümündeki varlığı, bir başka boyutu da beraberinde getiriyor: yaşlılara, rap müziğini uluslararası bir iş haline gelmeden önce önemli izler bırakan sanatçılara duyulan saygı. Üretken bir miras: Gucci Mane'nin olgunluğunu yansıtan, çeşitli seslerden oluşan bir eserler bütünü. Albüm, 51 dakika 13 saniye uzunluğunda ve 17 şarkıdan oluşuyor. Bu süre, bu kadar çok sayıda konuk sanatçının yer aldığı bir albüm için düşünüldüğünde aşırı değil; aksine, her şarkıya kendi alanını ayırarak diğer şarkılar tarafından gölgede kalmasını engelliyor. Prodüksiyon, PabloMCR, WizardMCE, Mike Will Made It, Marzeratti, 30 Roc, Twysted Genius, Shawn Ferrari, iWeirdo, Southside, Richie Souf, Zaytoven, J-Bo, Shoddy ve D.A. tarafından yapılmıştır. Her üretici kendi tarzını katıyor ve işte bu çeşitlilik, albümün zenginliğini oluşturuyor. Gucci Mane'in Dboy Style, Rich Nigga Shit veya Gucci Coming 4 You gibi solo albümleri, sanatçının kendini sansürsüz bir şekilde ifade etmesine olanak tanırken, bu albümler genellikle imajını güçlendirmeye yönelik işbirliklerinden sonra yayınlanır. Bu şarkılar, rapçının kişisel tarzının ön planda olduğu bir albümün temelini oluşturuyor; albümde birçok konuk sanatçı olmasına rağmen, 17 şarkının 10'unda başka sanatçılarla düet yapılmış. "Ice Daddy" albümü, Gucci Mane'in iki farklı dönemini bir araya getiren bir köprü niteliğinde. Ice Daddy, Gucci Mane'in kariyerindeki önemli bir döneme denk geliyor. Bu ürün, So Icy Summer (2020) modelinden hemen sonra üretilmiş ve Breath of Fresh Air (2023) modelinden önce gelmiştir. Bu iki albüm arasında, bir sanatçının sadece kendi yerini sağlamlaştırmaya değil, kişisel bir eserle kendi sınırlarını aşmaya çalışan bir evrimin tüm izleri bulunmaktadır. Albüm, hayranlar için aynı zamanda önemli bir referans noktası: Her şarkı, Gucci Mane'in 2021 yılındaki hayatının bir bölümünü anlatıyor; baba olmasından, Lil Baby veya Pooh Shiesty gibi sanatçılarla kurduğu stratejik ortaklıklara kadar. Lil Baby ile Trap Shit albümündeki işbirliği, farklı dönemleri bir araya getirme stratejisinin mükemmel bir örneğidir: Gürcü rapçi, daha önce de Atlantalı sanatçıyı 2019'da yayınlanan önceki stüdyo albümü Delusions of Grandeur'deki "ICE" şarkısında ve daha da öncesinde "Tootsies" şarkısında, Woptober II (2019) albümünde konuk sanatçı olarak davet etmişti. Lil Baby'nin bu tekrar tekrar sahneye çıkması, sadece bir tesadüf değil, aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri'nin güneyindeki iki önemli figür arasındaki uzun süreli bir ortaklığı doğruluyor. Aynı şekilde, I Got It adlı albüm, Lil Uzi Vert'in yer aldığı parçalarla, geçen yıl Delusions of Grandeur albümündeki "Potential" parçasıyla başlayan bir çizgiyi devam ettiriyor. Bu güçlü geri dönüşler, sadece süslü birer görünümden ibaret değil; Gucci Mane'i, müzik albümleriyle sınırlı olmayan, arkadaşlık ve işbirliği ağlarıyla ilişkilendiriyor. Albüm, How I See It adlı bir parça ile sona eriyor; bu parça, önceki şarkıların ham enerjisine bir denge getirerek önemli bir farklılık sunuyor. Bu son bölüm, 14. şarkıda Peewee Longway'in Live at the Red Carpet adlı parçaya katkıda bulunmasının ardından, rapçinin albümün sonuna doğru daha samimi bir yaklaşıma geri dönmesini sağlıyor. E-40 ve Project Pat'in 10 ve 11. şarkılardaki yer alması, bu topluluk odaklı yönü güçlendirirken, Young Dolph ve 2 Chainz'in Top of Shit albümündeki işbirliği, yer altı sahnesinin önemli figürleriyle kurulan ittifakların önemini hatırlatıyor. Albüm, bir ses patlamasıyla değil, aksine kişisel bir düşünceyle sona eriyor; bu, hem aileye bir saygı niteliği taşıyan hem de 2021 yılında Atlantik kıyısındaki rap kültürünün canlı bir yansımasını sunan bir projeyi tamamlıyor. Albüm, How I See It parçasıyla sona eriyor; bu parça, projeyi içe dönük, neredeyse samimi bir havayla tamamlıyor ve albümün açılış parçasına gönderme yapıyor. Bu iki zıt nokta arasında, albüm tutarlı bir hikaye oluşturmayı başarmış: Bir babanın, müziğini kullanarak kendi hikayesini anlatırken, aynı zamanda Atlantik köklerine bağlı kalmasını. Bu proje, lüks veya en prestijli işbirlikleriyle öne çıkmayı amaçlamıyor, aksine, rapçinin ve ailesinin gerçek yaşamından beslenen, samimi bir sanatsal yaklaşımla dikkat çekiyor.

Teknik Bilgiler

- Çıkış Tarihi: 18 Haziran 2021 - Şirket: Atlantic - Şarkı Sayısı: 17 (51 dakika 13 saniye) - Açılış / Kapanış: Poppin / How I See It - Konuk Sanatçılar: BigWalkDog, Pooh Shiesty, Sir Mix-A-Lot, BIG30, Lil Baby, Lil Uzi Vert, 2 Chainz, Young Dolph, E-40, Project Pat, Peewee Longway - Önceki Proje: Trap God Classics: I Am My Only Competition (derleme, 2020) - Önceki Stüdyo Albümü: Gucci Mane Presents: So Icy Summer (2020)