Gucci Mane - The Return of Mr. Zone 6

Mr. Zone 6'nın Dönüşü, 22 Mart 2011'de Warner Bros. Records tarafından yayınlandı ve öncelikle bir bağlılık beyanıdır. Bu albüm, coğrafi sınırları genişletmeyi veya Hollywood yapımcılarını etkilemeyi amaçlamıyor; aksine, Gucci Mane'in 1017 Brick Squad grubuna olan bağlılığını yeniden vurguladığı, içsel bir güçlendirme projesidir.

Drumma Boy ön planda: Geri dönüşün temelini oluşturan ses.

Bu projenin temelini oluşturan isimlerden biri: Drumma Boy. O, neredeyse tüm prodüksiyonu üstleniyor ve parçalar arasında tutarlı bir stil birliği sağlıyor. Sonuç, tutarlı bir albüm, ancak aynı zamanda ticari cazibelere karşı dirençli bir albüm, bu durum AllMusic'ten David Jeffries tarafından "radio-friendly numbers and polish" unsurunun olmaması nedeniyle övüldü.

Mouth Full of Golds feat. Birdman ve This Is What I Do: Projenin temelini oluşturan iç iş birlikleri.

Albümün 2. şarkısıyla birlikte, albümün genel mantığı ortaya çıkıyor. Mouth Full of Golds şarkısı, Gucci Mane ve Birdman'i bir araya getiriyor. Bu işbirliği sadece isimlerin yan yana gelmesiyle sınırlı değil; Atlantik bölgesinden bir rapçıyı kendi ekosistemine yerleştiriyor ve The State vs. Radric Davis (2009) gibi eserlerde kurulan bağları hatırlatıyor. 3. şarkıda, This Is What I Do, yaklaşım daha da yoğunlaşıyor: OJ Da Juiceman ve Waka Flocka Flame, Gucci Mane ile birlikte mikrofonu paylaşıyor. Yine de, referanslar burada bitmiyor: bu şarkı, The State vs. Radric Davis (2009) ile başlayan ve Waka Flocka Flame ile yapılan işbirliklerinin bir devamı niteliğinde.

Reckless, Shout out to My Set ve I Don't Love Her: Cap, Chill Will, Wooh The Kid, Rocko ve Webbie'nin yoğun katılımı.

Albümün üçüncü yarısı, sanatçıların varlığını ön plana çıkaracak şekilde tasarlanmış. Reckless (4. şarkı) şarkısında, Cap ve Chill Will şarkı sözlerini paylaşıyor, 5. şarkıda, Shout out to My Set, Wooh The Kid'e yer veriliyor. Yoğunluk, I Don't Love Her (6. şarkı) ile devam ediyor; bu şarkıda Rocko ve Webbie bir araya geliyor ve şarkının videosu, Mr. Boomtown tarafından Şubat 2011'de çekilmiş. Bu tarih, arşiv kayıtlarıyla doğrulanmıştır. Bu şarkılar, projenin ne kadar bütünleşik olduğunu gösteriyor: her şarkı, bir grup olarak birbirlerine bağlı sanatçılar arasında bir paylaşım alanı. Albüm, 24 Hours ile açılıyor (1. şarkı), bu şarkı hemen albümün genel tonunu belirliyor ve sonraki şarkılar, içsel portrelerden oluşan bir galeriye dönüşüyor.

Zaytoven/Southside'ın iki parçası: Ana akımdan sapmalar, ancak bütünlüğü bozmayan nadir örnekler.

Uluslararası büyük yapımcıların aksine, Gucci Mane burada daha ham ve daha az "poli" tarzında bir ses tercih ediyor. Bu, bir eksiklik değil, seyreltmeyi reddetmenin bir sonucu. Drumma Boy'un prodüksiyonu, bu iç iş birliklerinin temelini oluşturan, sürekli ve biraz ham bir ağırlık sunuyor. İç iş birliklerinin yoğunluğu, albümün önemli parçalarına kadar uzanıyor; Master P, Brinks (8. parça) ve Wale ise Pretty Bitches (9. parça) parçalarında yer alıyor. Bu katılımlar, grubun kurucu üyelerininkiler kadar 1017 Brick Squad mitolojisine bağlı olmasa da, projenin bütünlüğünü bozmayan, genişletilmiş bir ağ stratejisini yansıtıyor. Albüm, son bir dalga katılımla sona eriyor: Hell Yeah (11. parça) Slim Dunkin'i ağırlarken, son parça olan Trick or Treat, Slim Dunkin, Waka Flocka Flame ve Wooh The Kid'i bir araya getirerek albümü kolektif bir notla tamamlıyor. The Return of Mr. Zone 6, ticari ve eleştirel açıdan karışık tepkiler alsa da, içsel hedeflerine saygı gösteren bir başarı elde etti. Albüm, Amerika Birleşik Devletleri'nde ilk hafta 22.064 satışla Billboard 200 listesinde 18. sıraya yerleşti ve bu, grubun konsolidasyonuna odaklanan bir proje için mütevazı bir başarı olarak değerlendirilebilir. The Appeal: Georgia’s Most Wanted (2010) albümünden sonra ve Everybody Looking (2016) albümünden önce çıkan bu albüm, Gucci Mane'in daha geniş bir solo kariyerin önüne, yakın çevresine olan bağlılığı ön planda tuttuğu bir geçiş aşamasını temsil ediyor. Çoğunlukla Drumma Boy tarafından yapılan prodüksiyon, sadece iki parçanın Zaytoven ve Southside'a verilmesi, albümün kendi kodları içinde "kapalı" bir yapıda olduğunu ve önceki büyük albümlerinde görülen Hollywood iş birliklerinden veya uluslararası yapımcılardan uzak olduğunu gösteriyor.

Birleştirme konusunda başarılı olan, ancak lirik yönünün arka planda kaldığı bir albümün eleştirel değerlendirmesi.

Tepkiler farklıydı: Slant Magazine'den Jesse Cataldo albüme 2/5 puan vererek, kafiyelerin vasatlığını eleştirdi. Ancak, Los Angeles Times'den August Brown, Gucci Mane'nin yazılarının tehditkar tavrına kıyasla daha az ön planda olmasına rağmen, "inimitable rasp" şarkısının hala etkili olduğunu vurguladı. Albüm, içsel tutarlılık açısından başarılı: "The Return of Mr. Zone 6", 1017 Brick Squad'ın bir manifestosu gibi işliyor. İki önemli eser arasında unutulmuş bir albüm olmasına rağmen, mirası sanatsal bir devrimden ziyade, grubunu sektörün parçalanma eğilimi karşısında bir arada tutma yeteneğinde yatıyor.

Teknik Bilgiler

- Çıkış Tarihi: 22 Mart 2011 - Plak Şirketi: Warner Bros. Records - Şarkı Sayısı: 13 (56 dakika 16 saniye) - Açılış / Kapanış: 24 Hours / Trick or Treat - Konuk Sanatçılar: Birdman, OJ Da Juiceman, Waka Flocka Flame, Cap, Chill Will, Wooh The Kid, Rocko, Webbie, Master P, Wale, 8Ball, Slim Dunkin