Jul - L'ovni

Jul'un altıncı stüdyo albümü "L'Ovni", 2 Aralık 2016'da Musicast etiketiyle yayınlandı. Bu proje, autotune efektlerinin yerini daha doğal bir rap tarzının aldığı, vokal yaklaşımıyla öne çıkıyor ve eseri, sanatçının olgunluğuyla yankılanan nostaljik bir boyuta taşıyor.

"L'Ovni": Doğal bir lirik anlatımın nostaljik bir boyuta yerleştirilmesi.

Albüm, Jul'un Fransız müzik sahnesindeki üretken bir yapımcı olarak yerini sağlamlaştırdığını gösteriyor. Çıkış anında zaten geniş bir diskografiye sahip olan Jul, bu albümle de bu mirası sürdürüyor. Prodüksiyonun ana sorumlusu hakkında kesin bir bilgi olmamasına rağmen, projenin temel özelliği ham ve doğal bir yazım tarzı. Albümde 23 şarkı bulunuyor ve Jul'un yaşlandığı ve dijital efektlere daha az bağımlı bir tarz benimsediği bir evrene bir yolculuk sunuyor.

"Family Business": Yoğun ve üretken bir diskografinin doğrulanması.

Jul, olağanüstü üretkenliğiyle tanınıyor ve Fransa'nın en üretken rapçılarından biri olarak kabul ediliyor. "L'Ovni", bu mantıkla uyumlu olarak dikkat çekici bir yoğunluğa sahip ve sanatçının düzenli bir kariyer çizgisini doğruluyor. Proje, dikkat çekmek için şarkı sayısına değil, daha otantik bir tarzla oluşturulmuş yapısıyla kalitesine odaklanıyor.

"Karma": Axèle, Ghetto Phénomène ve Moubarak gibi sanatçılarla iş birlikleri için bir dönüm noktası.

Kolektif yazım, iki stratejik işbirliği sayesinde önemli anlar yaşıyor. Ah c'est comme ça ! parçasında, Axèle ve Ghetto Phénomène'nin varlığı, parçayı iki farklı sesin katkısıyla zenginleştiriyor ve bu sesler Jul'un sesiyle etkileşime giriyor. Albümün ilerleyen bölümlerinde, Je te voyais comme... parçasında ise Moubarak, bu kolektif yazıma farklı bir boyut katmak için devreye giriyor ve parçanın yapısını canlandıran vokal bir kontrast sunuyor.

Gelişmek ama kimliğini kaybetmemek: Bu müzikal mirası tanımlayan önemli parçalar.

Bazı parçalar, bu stilistik evrimi ve nostaljik yönü mükemmel bir şekilde yansıtıyor. On m'appelle l'ovni, albümün ruhunu güvenle yansıtan yeni bir vokal tarzını sergiliyor. C'est le son de la gratte da bu ham estetiği keşfediyor, Je dis rien, je vois tout, j'entends ise Jul'un sesini yapay filtreler olmadan nasıl kontrol ettiğini gösteriyor. Bu parçalar, sanatçının müzikal yolculuğunda bir dönüm noktası oluşturan, gerçek bir sesle kendini ifade ettiği bir albümün temelini oluşturuyor.