Nessbeal - La Mélodie des briques

İlk solo deneme: Bir eski Dicidens üyesinin, radyo yayıncılığı olmadan kendi özgün müzikal kimliğini oluşturduğu, karanlık ve samimi bir fotoğraf albümü. Albümde 15 şarkı bulunuyor ve toplam süresi 1 saat 3 dakika. "Intro" adlı şarkıyla başlayan albüm, hemen başından itibaren derin bir iç gözlem sunuyor. Çıkışında 24. sıraya yerleşen albüm, fiziksel olarak 20.000'in üzerinde satış yapmasına rağmen, günümüzdeki zamansız bir referans olarak kabul görmesine rağmen, ticari açıdan büyük bir tezat oluşturuyor. İroniyle, radyo yayıncılığına tamamen yabancı olması, albümün kaderini belirlemiş ve onu yasa dışı indirme platformlarına ve seçici dinleyicilere yönlendirmiş.

Giriş: İlk solo albümün yalnız başlangıcı.

Bu albümün anlatısal yapısı, büyük ölçüde Skread'in prodüksiyonu üzerine kurulu. Skread, albümdeki neredeyse tüm parçalara nadir bir tutarlılıkla imza atıyor. Bu ses birliği bir kusur değil, aksine bir silah: Tutarlı bir evren yaratıyor ve her parça aynı karanlık ve derin frekansta yankılanıyor. "Intro"in ilk saniyelerinden itibaren, Nessbeal kendi tarzını ortaya koyuyor, popüler rap'in yapaylıklarından uzaklaşıyor. Prodüksiyon, burada Four Tracks veya Scarface gibi bazı önemli katkılarla destekleniyor ve minimalist bir temel oluşturuyor, böylece şarkı sözlerine daha fazla alan bırakılıyor. Bu, kasıtlı olarak sade bir yaklaşım; burada ses, filtrelenmemiş ve radyo standartlarına ödün vermeyen, gelişen bir yolun yansıması haline geliyor.

Tuğlaların melodisi: Jango Jack'in aynı adlı parçaya katkısı.

Projenin merkezinde yer alan, aynı adlı "La mélodie des briques" parçası, rapçinin yalnızlığı ile dış dünyayla bir diyalog kurma ihtiyacı arasındaki gerilimi temsil ediyor. Bu parçada, Nessbeal, Jango Jack'i ağırlıyor ve Jango Jack'in katılımı, şarkının lirik yapısını zenginleştirirken, ana sanatçının kimliğini zayıflatmıyor. Bu konuk sanatçının katkısı, özellikle aynı adlı parçada hissediliyor; Jango Jack'in sesi, rapçinin düşüncelerini tamamlıyor ve zaten yoğun olan bir metne ek bir anlatı katmanı ekliyor. Albümün merkezindeki bu parçada yer alan işbirliği, Nessbeal'in düetleri, hızlı bir şekilde tanınma fırsatları olarak değil, kendi sesinin gerekli uzantıları olarak nasıl kullandığını gösteriyor; bu sayede başlangıçtaki yalnızlık, kolektif bir etkileşim alanı haline geliyor.

"Peur d'aimer" (Sevmekten Korkmak) ve "Loin du rivage" (Kıyıdan Uzakta): Vitaa ve Mohamed Lamine ile yapılan düetler.

Bu 15 parçadan oluşan albümün son parçası olan "Chute libre" ile Nessbeal, güçlü bir strateji izliyor. Burada, Dicidens grubu tüm gücüyle geri dönerek albümün sonunu işaret ediyor ve böylece rapçinin köklerine sembolik bir dönüş sağlıyor. Bu güçlü varlık, kapanış parçasında bir gerileme değil, tam tersine bir ifade niteliğinde: Nessbeal, geçmişine bağlı kalırken kendi solo kariyerinin meşruiyetini de vurguluyor. Dicidens ile yapılan bu son işbirliği, nostaljik bir zirve noktası gibi işlev görüyor ve sanatçının, geçmişini reddetmeden bu ilk solo albümünü oluşturduğunu hatırlatıyor. Bu, stüdyodaki yalnızlığın, onun sesini şekillendiren bağları silmediğini ve albümün sonunu, kökenleriyle bir uzlaşma haline getirdiğini ifade etmenin bir yolu.

Çıkışta 24. sıraya yerleşmesi ve 20.000'den az fiziksel kopya satılmasıyla, albümün performansı zıt bir tablo çiziyor.

Albümün ses dünyası, büyük ölçüde Skread'e emanet edilen bir prodüksiyon temeline dayanıyor; Skread, 2, 4, 5, 6, 7, 12, 13 ve 15. şarkıları prodüktörlüğünü üstlenerek, titiz bir stil bütünlüğü sağlıyor. Ancak, bu prodüktörün hakimiyeti, bazı önemli ve etkili müdahalelerle dengeleniyor: Four Tracks, "Cellule autonome" (8. şarkı) için temeli oluştururken, Scarface "Les larmes de ce monde" (9. şarkı) için, ve Animalsons "16-08" (10. şarkı) için temel müzikleri hazırlıyor. 11. şarkı, "Maroc sticky", DJ Goldfingers ve DJ Lord Chamy'nin ortak prodüksiyonuyla öne çıkıyor ve albüme özgün bir doku katıyor. Skread ve diğer ses mimarları arasındaki bu görev dağılımı, Nessbeal'ın karanlık vizyonunun bütünlüğünü korurken, farklı nüansları keşfetmesine olanak tanıyor. Nessbeal'ın sanatsal yolculuğu, albümdeki konuk sanatçılarla geçmişteki bağlantıları sayesinde zenginleşiyor. Bu bağlantılar, albümün etrafında yoğun bir ağ örüyor ve mart 2006'daki çıkışını, Fransızca rap müziğinin önemli anlarıyla ilişkilendiriyor. La Mélodie des briques'nin değerlendirmesi karmaşık; resmi satış rakamları ile albümün gerçek etkisi arasında bir çelişki var. Albümün çıkışta 24. sıraya yerleşmesi, özellikle 20.000'in altında fiziksel satış rakamları düşünüldüğünde, mütevazı görünebilir. Ancak, bu albümün yasa dışı indirmelerin gölgesinde popülerlik kazandığı unutulmamalı. İşte buradaki gerçek güç: Radyoların onayını değil, medyanın gürültüsünün ötesinde dinleyenlerin takdirini arayan bir albüm. Eserin zamansızlığı, modaya karşı direnme ve kısa vadeli popülariteye ulaşmak yerine, her zaman ilgili kalma yeteneğine dayanıyor. Nessbeal'ın kariyerinde daha sonra 2008'de Rois sans couronne'nin çıkacağı bu dönemde, bu albüm önemli bir temel taşı olarak kalıyor ve sanatsal kalitenin müzik piyasasının kısıtlamalarına rağmen hayatta kalabileceğini kanıtlıyor.

Teknik Bilgiler

- Çıkış Tarihi: 20 Mart 2006 - Plak Şirketi: Nouvelle Donne Music - Şarkı Sayısı: 15 (1 saat 03 dakika) - Açılış/Kapanış: Intro / Chute libre - Konuk Sanatçılar: Jango Jack, Mohamed Lamine, Vitaa, Dicidens