Soulja Boy - DRIP

Bir sanatçının, hikayesi zaten yazılmışken, yeniden başlangıç yapmanın bedeli nedir? O, sadece gerçekleri ortaya koydu: on üç parça, klasik bir trap estetiği ve yüzeysel gösterişten uzak, keskin bir netlik.

Came Out the Water: Sade ve süssüz bir geri dönüşün vaftiz töreni.

Albüm, dinleyiciyi hemen sade bir trap evrenine taşıyan Came Out the Water adlı bir parça ile başlıyor. Bu, alışılagelmiş, gösterişli parçalardan veya çoğu çağdaş yapımda bulunan, aşırı melodik öğelerden uzak. Bu başlangıç seçimi çok anlamlı: amaç, ilk saniyeden itibaren dikkat çekmek değil, dinleyiciyi, ses gösterisinden çok atmosfere öncelik veren bir ortama bırakmak. Prodüksiyon burada sade, kasıtlı olarak minimalist, karmaşık sample'lardan veya aşırı düzenlemelerden yoksun. Bu, albümün tonunu belirleyen radikal bir seçim: burada hızlı ve yüzeysel eğlence arayanlar değil, vokal ve akışın enstrümantal karmaşıklığın üzerinde olduğu, müzikal bir deneyim arayanlar var. Bu anında derinlemesine dalış, sonrasında gelecek olan için zemin hazırlıyor: her parçanın, gereksiz süslemelerden arındırılmış, genel bir yapı içinde kendine bir yer bulduğu bir albüm.

Another One / Setting Up Shop: Sade olmak, radikal bir kürasyon ilkesi olarak.

Bu iki kutbun arasında, Another One ve Setting Up Shop gibi parçalar yer alıyor; bunlar, diskin minimalist bir yaklaşımla sunulduğunu açıkça gösteriyor. Bu parçaların isimleri bile, herhangi bir anlatısal iddiadan uzak olduklarını ortaya koyuyor: karmaşık metaforlar, sanatçının kişisel yaşamına göndermeler veya sosyal veya politik bağlama dair ima yok. Onlar, kesintisiz bir zincirin parçaları gibi, sürtünmesiz bir akışla, sadece ses alanını doldurmak için varlar. Bu, Soulja Boy'un burada metinsel yoğunlukla veya konunun entelektüelleştirilmesiyle etkilemeye çalışmadığının kanıtıdır; aksine, formel saflığı ve sesinin değerini bildiği düzenliliği ön planda tutuyor. Bu parçalar, diskin en sakin bölümlerini oluşturuyor; ancak bu, bir boşluk değil, aksine her bir cümlenin genel yapıya hizmet ettiği, şaşırtmaya çalışmadan uyum sağladığı bir bölge.

Sit Down: Yüzeysel gösterişten kaçınan, sanatsal bir netliğin zirvesi.

Sit Down, bu sadeleştirme yaklaşımının merkezinde yer alıyor. Bu parça, melodileri veya düzenlemesiyle değil, daha çok albümdeki rolüyle öne çıkıyor: Bu albümün varlığını kanıtlamak için "hit" şarkılara ihtiyaç duymadığının bir teyidi. Parça, DRIP projesinin her bir öğesinin bir amacı olduğunu ve hiçbir sürprizin bu içsel dengeyi bozmadığını mükemmel bir şekilde gösteriyor. Belki de bu, prodüksiyonun en olgun halini aldığı an, ancak bu, gösterişli ses efektleriyle kendini göstermiyor. Soulja Boy'un sesi, kariyerinin başlarına gönderme yaparken aynı zamanda güncel trap müzik tarzına da uyum sağlıyor.

100 Pounds: Tematik bir düşüş, fedakarlık içermeyen doğrusal bir yolculuğu tamamlıyor.

Albüm, 100 Pounds adlı bir parça ile sona eriyor. Bu parçanın adı bile, şeylerin değerini, ağırlığını ve dolayısıyla, birçok aşamadan geçmiş bir kariyerin önemini çağrıştırıyor. Bu son parça, dramatik bir final veya akılda kalıcı bir kapanış parçası değil; aksine, bir yolculuğun mantıklı bir sonucu gibi, ne bir kopuş ne de bir patlama arayışı olmadan burada. Her parçanın bir sonraki parçaya doğal bir şekilde ilerlediği, herhangi bir sapma veya aşırı yükleme olmadan bir ses düzenini tamamlıyor. DRIP, başladığı gibi, sade bir şekilde ve kendi işinin zaten bilindiğini ve kanıtlaması gereken pek bir şeyinin kalmadığını bilen bir sanatçının farkındalığıyla sona eriyor. Endüstriyle olan sözleşmeyi yenilemeye veya büyük çaplı işbirlikleriyle kendini yeniden yaratmaya çalışmıyor; sadece hala var olduğunu, klasik bir trap tarzında ve sade bir prodüksiyonla ifade ediyor. Belki de DRIP'yi ilginç kılan şey, gösterişli hiçbir yönü olmaması, ancak tutarlılığıdır.

Teknik Bilgiler

- Parça Sayısı: 13 - Başlangıç / Bitiş: Came Out the Water / 100 Pounds - Konuk Sanatçılar: Litty Vuitton