Steve Lacy - Distant Voices

Steve Lacy, dinleyici konforunu düşünerek eserler besteleyen bir sanatçı değildir. Önceki albümü Lumps'nin (1975) devamı niteliğindedir ve hemen ardından Trickles (aynı zamanda 1976) adlı albümü takip eder. Bu iki albüm arasında, Steve Lacy sadece alıntılar yapmak için değil, onlardan bir mimari etki yaratmak için beste yapar.

Distant Voices = Uzak Sesler: Açılış, bir ses miti olarak

Albüm, "Distant Voices = ディスタント・ヴォイセス" adlı parçayla başlar. Bu parça, hemen tanınabilir bir ses miti yaratır ve bestecinin önceki diskografisindeki eserlere gönderme yapar. Steve Lacy'nin klasikleşmiş saksafon prodüksiyonu burada da mevcuttur; bu, Soprano Sax (1958) veya Evidence (1962) gibi eserlere gönderme yapan bir imza niteliğindedir, ancak onlara indirgenemez. Parça, soprano sesinin anlatısal figürler oluşturduğu bir evrene açılan bir kapı görevi görür. Sadece doğaçlama yapmakla kalmaz, aynı zamanda bir şeyler inşa eder. Her nota, her duvarın diğerinin yükünü taşıması gerektiğini bilen bir mimarın titizliğiyle yerleştirilmiştir.

Flying Off = Uçuş: Saksafonun anlatısal dönüm noktası

"Flying Off = フライング・オフ" adlı merkezi parça, anlatının temelini oluşturuyor. Uzaklık temasını, tamamen saksafonla yaratılan bir yükseliş dinamikleriyle birleştiriyor. Steve Lacy burada soprano saksafon üzerindeki ustalığını sergiliyor: sadece sesi değil, aynı zamanda notalar arasındaki boşluğu da kullanıyor. Prodüksiyon sade, vokallerden veya ek enstrümanlardan arındırılmış. Ancak burada, besteler daha yoğun ve kasıtlı olarak minimalist. Bu albümde sadece üç parça bulunuyor ve her birinin, bestelerdeki yoğunluğu yansıtması gerekiyor.

Midsummer Blues = ミッドサマー・ブルース: Atmosferik kapanış

Kapanış parçası olan "Midsummer Blues = ミッドサマー・ブルース", blues'u atmosferik bir sonuca dönüştürüyor. Sadece teknik bir doğaçlamadan öte bir anlam taşıyor. Bu parça, sadece albümü bitirmekle kalmıyor, aynı zamanda açılış parçasıyla farklı bir doku, daha karanlık ve daha gececi bir hava ile devam ediyor. Bu, orijinal materyalin bir dönüşümü; sanki Steve Lacy aynı malzemeyi kullanarak farklı bir duvar inşa etmiş gibi. Bu kapanış, saksafonistin 1969'da yayınladığı Epistrophy albümündeki, ışık ve gölge oyunlarıyla dolu bestelerin yoğunluğunu hatırlatıyor. Ancak burada, tüm albüm tek bir eser haline geliyor; her parçanın aynı sahnedeki birer eylem olduğu, enstrümantal bir üçleme.

Enstrümantal bir üçlemenin değerlendirmesi

Steve Lacy, burada bir mimarın titizliğiyle eserler besteliyor; hiçbir şey tesadüfe bırakılmıyor. Her şarkı, ayrı bir parça olduğu ses yapısının bir parçasıdır; burada sessizlik, boşluk değil, başlı başına bir malzeme olarak kullanılıyor. Albümün sade prodüksiyonu, soprano sesini ana enstrüman olarak ön plana çıkarıyor; kaynaklarda belirtilen herhangi bir vokal katmanı veya ek enstrüman bulunmuyor. Bu minimalist yaklaşım, Soprano Sax (1958) ve Evidence (1962) gibi önceki eserlerle belirlenen bir müzikal çizgiyi takip ederken, aynı zamanda bir sonraki albümü olan Trickles için de zemin hazırlıyor; bu albüm de 1976'da yayınlandı. Albüm, kompozisyon yoğunluğuyla öne çıkıyor: Bu diskte sadece üç şarkı bulunuyor ve her biri yoğun bir enstrümantal çalışma içeriyor. Bu "az malzeme kullanımı" bir teknik kısıtlama değil, bilinçli bir sanatsal seçimdir; burada her nota, her duvarın diğerinin yükünü taşıması gerektiğini bilen bir mimarın hassasiyetiyle yerleştiriliyor. Distant Voices, enstrümantal katmanlardan kaçınan bir albümdür. Sessizliği doldurmaya çalışmıyor; aksine, iki dünya arasında bir hendek gibi derinleştiriyor. Üç şarkı, üç bölüm ve Steve Lacy, burada sadece sopranosuyla bile eksiksiz bir ses mimarisi oluşturabileceğini gösteriyor. Bu, ardışık görüntülerden oluşan bir dizi gibi sunulan bir albümdür; her şarkı hem bir son hem de bir başlangıçtır.

Teknik Bilgiler

- Yayınlanma Tarihi: 1976 - Plak Şirketi: Columbia - Şarkı Sayısı: 3 - Katalog Numaraları: Distant Voices = ディスタント・ヴォイセス / Midsummer Blues = ミッドサマー・ブルース