Steve Lacy - Flaps

Steve Lacy, müziği sessizliği doldurmak için değil, aksine iki dünya arasındaki bir boşluk olarak kullanır; burada, bir makinenin mekanik kahkahası ve bir insanın boğuk sesi arasındaki boşluktur. 1973'te Pipe Records tarafından yayınlanan Flaps, şehrin, eğik bir açıdan ortaya çıkmasını sağlayan bu çarpıcı boşluktur. "Pee Wee Russell" veya "Charles Chaplin" gibi başlıkların, "Fritz Kotrba"na adanmış bir şiire duyulan saygı arasında, bu disk, günlük hayatı sesli bir hammaddeye dönüştürme makinesi gibi işlev görür. Burada, sadece saksofon çalmak değil, şehir seslerini bir enstrüman aracılığıyla konuşmaya getirmek söz konusudur. Bu enstrüman, geleneksel melodilerden kaçınarak, şehir sesinin dokusunu kucaklamaktadır.

Pee Wee Russell veya metinden önce kahkaha

Diskin açılışı, sadece bir giriş değil, aynı zamanda bir manifesto niteliğindedir: Flaps (To Pee Wee Russel), burada, standartlara sadık kalmak veya akademik yetenek sergilemek için gelmediğimizi hemen ortaya koymaktadır. 1. şarkının başlığı, başka bir saksofonçuya adanmıştır, ancak bu yaklaşım, klasik bir saygı göstermeden farklıdır. Steve Lacy, soprano saksofonunu, modern cazın standartlaşmasına karşı bir savunma mekanizması olarak kullanan bir sosyal gözlem aracı olarak kullanır. Bu parça, Lacy'nin kariyerindeki bir ara noktadır; The Gap (1972) ve Trickles (1976) arasındaki dönemde, saksofoncu, virtüöz bir rolün sınırlarını zorlayarak, anlatıcı rolüne yeniden sahip olma anıdır.

Charles Chaplin: Caz, sinema eleştirisi olarak

Bu diskteki ikinci bölüm, Flops (To Charles Chaplin) adlı çalışmayla sinema dünyasına farklı bir bakış açısı sunuyor. Bu çalışma, bir kültürel referansı müzikal bir malzeme haline dönüştürüyor. Örneğin, Epistrophy (1969) adlı bir albüm, Thelonious Monk'un armonik yapısını incelemişken, burada başlık, bir yıkım çağrısı niteliğinde: Chaplin'in adı, sadece nostaljik bir gönderme değil, Lacy'nin kendi şehriyle ilgili bakış açısını şekillendiren bir araç. Bu eser, takip eden daha karanlık kompozisyonlara karşı bir melodi olarak işlev görüyor ve ironi ile ağırlık arasında sürekli bir diyalog yaratıyor. Avusturyalı trompetçi Franz Koglmann, sadece bu albümde yer almıyor; aynı zamanda Lacy'nin metinlerine doğrudan yanıt veren orijinal eserler olan Bowery 1 ve Steirish WC Nr. 2 gibi parçalar besteliyor ve bu, sonsuz bir şehir sohbetinde her bir katkının bir replik olduğu, iki kişilik bir performans oluşturuyor.

Fritz Kotrba ve şehir şiirinin yazımı

Eğer şarkı listesindeki numaraları takip edersek, son şarkı Hommage To An Old Raincoat (To Fritz Kotrba) olur ve bu şarkı, daha yoğun bir şiirsel anlatımla plakayı sonlandırmak için kullanılır. Bu kapanış şarkısı, ilk bölümdeki komik atmosfere zıt bir şekilde, başlangıçtaki kahkaha, şehir hayatının melankolikliğine dönüşen bir anlatı yapısı oluşturur. Flaps, soprano sesinin sosyal bir eleştiri aracı haline geldiği, günlük yaşamı bir müzik kompozisyonu malzemesi olarak dönüştürdüğü bir albüm olarak kalır. Steve Lacy'nin orijinal şarkıları ve Franz Koglmann'ın şarkıları, kültürel figürlere yapılan saygıların mizahı ve siyasi bir saygıdaki karanlık şiir arasında gidip gelerek, plakayı kendi döneminin bir ses haritası gibi işlev görebilir. Bu, basit bir caz işbirliği değil, aynı zamanda soprano saksofonun, mizahi ve sosyal bir bağlamda belirli bir şehir hayatına yerleştirilme girişimidir.

Teknik Bilgiler

- Yayın Tarihi : 1973 - Plak Şirketi : Pipe Records - Şarkı Sayısı : 8 - Başlangıç / Bitiş : Flaps (To Pee Wee Russel) / Hommage To An Old Raincoat (To Fritz Kotrba)