Steve Lacy - Only Monk

Steve Lacy, sadece boşluğu doldurmak için müzik yapmıyor; kendi nefesiyle yankılanan bir boşluk yaratıyor. Soul Note tarafından yayınlanan bu albüm (burada IREC Milano etiketiyle), geçici bir çalışma değil, bu İtalyan plak şirketindeki üçüncü albümü. Daha önce aynı şirketin kardeş kuruluşu Black Saint'ten iki albüm çıkarmıştı. İlk notayı duymadan önce aklınızda tutmanız gereken şey: Bu, solo bir kayıt. Thelonious Monk'un bestelediği dokuz parça, herhangi bir enstrümantal eşlik olmadan yorumlanmış. Teknik kısıtlama bir sınır değil, projenin bilinçli bir yapısı.

Enstrümantal Yalnızlığın Paradoksu

Barigozzi Stüdyosu'nda (Milano) yapılan minimalist prodüksiyon, her parçayı bağımsız bir ses yapısına dönüştürüyor. Herhangi bir enstrüman üst üste gelmiyor, karmaşık düzenlemeler bulunmuyor; sadece enstrümanın sesi ön plana çıkarılıyor. Kayıtlar 29 ve 31 Temmuz 1985 tarihleri arasında yapılmış, ancak yayınlanması 1987'yi bekleyecek. Albümün toplam süresi dokuz parça için 44 dakika 55 saniye: Bu yoğunluk, dinleyiciyi daha uzun süreli formatlardan uzak, odaklanmış bir dinleme deneyimine yöneltiyor. Başka müzisyenlerle herhangi bir ortaklık veya işbirliği olmaması, teknik bir eksiklik değil, radikal bir estetik seçim.

Evidence ve Work: Eşliksiz bir soprano sesinin yoğunluğu.

Plakın açılışı, Evidence (1. parça) ile başlıyor; bu eser, sanatçı ile Monk'un eserleri arasındaki bağı hemen kuruyor. Plakın merkezinde yer alan Work (7 dakika), dokuz parçadan oluşan dizide özellikle yoğun bir an sunuyor. Altı dakikayı aşan tek parça bu; diğer tüm parçalar bu süreden daha kısa. Bu zamansal yoğunluk, kısa bir plakta, melodinin iç ritmi ile dışsal herhangi bir dürtünün tamamen yokluğu arasındaki gerilimi artırıyor. Misterioso parçası, plaktaki genel akışa daha belirsiz bir nüans katarken, Little Rootie Tootie bu titiz sunumu koruyor.

44 dakika yoğunluk: Kısa format, sanatsal bir kısıtlama olarak

Döngünün sonu, Who Knows? (son parça) ile geliyor; bu parça, net bir melodik çözümle projenin bütünlüğünü tamamlıyor. Albüm, Steve Lacy'nin Thelonious Monk'un eserlerine karşı verdiği yalnız bir vasiyet gibi: orijinal kompozisyonların titizliğini hiçbir zaman feda etmeden. Kısa format, dikkatli bir dinlemeyi gerektiriyor; her parçanın kendi ağırlığını taşıması gerekiyor ve daha geniş bir ses bağlamına dayanmamalı. Bu teknik kısıtlama, burada bir stilistik silah haline geliyor: soprano saksofon, bir eşlik enstrümanı değil, saf bir anlatıcı.

Paradoksal bir miras

Bu önceki deneyimler, sanatçının diğer müzisyenlerle aynı sahneyi paylaştığı dönemlere, bu albümün yalnız bir yaklaşımla sunulmasına göre büyük bir tezat oluşturuyor. Sanatçı, daha önce tam olarak keşfetmediği bir yolu izliyor: mutlak solo performansı, burada her nota, eşlik olmaması karşısında bir direniş eylemi haline geliyor. Only Monk albümünün 1987'de Soul Note (IREC Milano etiketiyle) tarafından yayınlanması, Amerikalı saksofonistin kariyerinde bir dönüm noktasıdır. 1950'lerden itibaren Thelonious Monk'ın eserlerini kaydetmiş olan sanatçı (özellikle Soprano Sax (1958), Reflections: Steve Lacy Plays Thelonious Monk (1959) ve The Straight Horn of Steve Lacy (1960) albümlerinde), şimdi tamamen farklı bir yaklaşımla kaynağa dönüyor. İtalya'da kaydedilen bu albüm, sanatçının New York'lu piyanistin eserlerinin en önemli yorumcularından biri olduğunu bir kez daha kanıtlıyor, aynı zamanda kariyerini şekillendiren önceki işbirliklerinden uzak, kendi sanatsal kimliğini de vurguluyor. Only Monk, orijinal bestelerin titizliğini asla feda etmeden, Lacy'nin solo tarzını tanımlayan saf bir yorum eseridir. Bu eser, sanatçının İtalyan döneminde, bir altılı albümü ile daha geniş bir proje arasında önemli bir aşama olarak yer alıyor; burada enstrümantal yalnızlık, başlı başına bir müzikal konu haline geliyor.

Teknik Bilgiler

- Yayınlanma Tarihi: 1987 - Plak Şirketi: IREC Milano, Soul Note - Şarkı Sayısı: 9 (44 dakika 55 saniye) - Başlangıç/Bitiş: Evidence / Who Knows?