Steve Lacy - Packet

Steve Lacy, bir boşluğu doldurmak için değil; aksine, sadece üçlüün nefesiyle yankılanan bir boşluk yaratıyor. 1995'te New Albion Records'tan çıkan Packet, köklere dönüş çabası değil, nadir bir üçlü etrafında inşa edilmiş bir ses mimarisi: soprano saksofon, piyano ve ses. Bu albüm, her parçanın yaklaşık altı dakika sürdüğü, çağdaş müziğe odaklanan bir plak şirketinin bir araya getirdiği grubun bestecilik anlayışını ortaya koyan bir manifestodur.

Steve Lacy, Frédéric Rzewski ve Irène Aebi: Çağdaş caz için bir enstrümantal üçlü

Albüm, belirli bir bağlamda yer alıyor: New Albion Records'ta kaydedilmiş, çağdaş müzik prodüksiyonlarıyla tanınan bir plak şirketinde yayınlanan bir üçlü albümü.

Theatre: Soprano, piyano ve ses arasındaki etkileşimin kurallarını belirleyen açılış parçası

Albüm, Theatre ile başlıyor, yani şarkı listesinin ilk parçası. Bu açılış parçası, basit bir giriş değil; hemen üçlünün kurallarını belirliyor. Steve Lacy'nin saksofoni, baskın bir melodi sunmak yerine, Rzewski'nin piyanosuyla diyalog kurmaya çalışırken, Irène Aebi'nin sesi, ses alanını hiçbir zaman domine etmeden geçiyor.

First And Last Pain: Seslerin netliği ile serbest doğaçlamanın buluştuğu, dokusal yoğunluk.

Albümün ortasında yer alan First And Last Pain, albümün özünü temsil ediyor. Bu şiirsel sözler, parçayı ağırlaştırmak yerine, duygusal derinliğini artırıyor.

Beni Hafife Alma #2: 58 dakikalık bir yolculuğun sonu, her parçanın yaklaşık altı dakika sürmesi.

Albüm, onuncu ve son parça olan Do Not Judge Me Lightly #2 ile sona eriyor. Bu kapanış parçası, sadece bir son değil, aynı zamanda Theatre tarafından belirlenen ilk seçimlerin bir yankısı. İki bölümden oluşan yapı (#1 ve #2), adından da anlaşılacağı gibi, tekrar ve çeşitlilik üzerine bir düşünceyi yansıtıyor; bu da albümün temel temalarıdır. Steve Lacy, metinsel yoğunluğu zirveye çıkaran bir şekilde çalarken, Frédéric Rzewski, piyano ve saksafonun tek bir enerjiye dönüştiği bir finali orkestreliyor. On parça için toplam 58 dakikalık süre, her anın tam anlamıyla önemini vurguluyor: ne çok uzun olup sıkıcı, ne de çok kısa olup yüzeysel.

Odaklanmış Bir Eserin Değerlendirilmesi

Bu, 60'ların enstrümantal çalışmalarına bir geri dönüş değil, aksine, soprano, piyano ve sesin ayrılmaz bir bütün oluşturduğu, kolektif bir yapıya doğru bir ilerleme. Spirit of Mingus (1992) ve Communiqué (1997) arasında yer alan bu albüm, Steve Lacy'nin kariyerinde önemli bir dönüm noktasıdır ve kendi özgün sesinden asla vazgeçmeden, yeni ses alanlarını keşfetme yeteneğini kanıtlar.

Teknik Bilgiler

- Yayınlanma Tarihi: 1995 - Plak Şirketi: New Albion Records - Şarkı Sayısı: 10 (58 dakika 21 saniye) - Başlangıç/Bitiş: Theatre / Do Not Judge Me Lightly #2