Steve Lacy - Sempre amore

"Sempre Amore", klasik bir bütünlük örneği olarak sunulmuyor. Steve Lacy, Mal Waldron ile yaptığı bu düeti sadece bir ses boşluğunu doldurmak için kullanmıyor; aksine, sadece kendi nefesinin duyulduğu bir boşluk yaratıyor. Duke Ellington ve Billy Strayhorn'un eserlerini, soprano saksofondan ve piyano seslerinden oluşan, eşsiz bir enstrüman gibi işlev gören, yalnız bir yapıya dönüştürüyor. Soul Note tarafından 1987'de yayınlanan bu albüm, saksofonistin post-bop sahnesindeki piyanistlerle yaptığı işbirlikleri serisine dahil olsa da, radikal bir farklılık sunuyor: Klasik serbest doğaçlamadan uzaklaşarak, her parça, özgün ama bağımsız bir şekilde yeniden yorumlanmış bir eser haline geliyor. Davul ve bas gitarın olmaması, sürekli bir yapısal gerilim yaratıyor.

Post-bop'un Yeniden Yorumlanması: Ellington ve Strayhorn, Düo Tarafından Yeniden Ele Alınıyor

Bu albüm, tam bir sahiplenme eylemi olarak sunuluyor. Steve Lacy, Duke Ellington ve Billy Strayhorn'un bestelediği, zengin ve tarihiyle dolu eserleri alarak, onların orijinal orkestrasyonlarından arındırıyor. Bu, pasif bir saygı ifadesi değil; her parça, soprano saksofonun piyano ile diyalog kurduğu, ancak asla kontrolü bırakmadığı bir alan olarak ele alınıyor. Yaklaşım, 1980'lerin modern caz anlayışıyla örtüşüyor, ancak bir biçimsel kısıtlama, onu daha nadir bir hale getiriyor: Burada, bir müzisyen sadece diğerinin eksikliklerini tamamlamakla kalmıyor, aynı zamanda onunla birlikte yeni bir ses dokusu oluşturuyor.

Eşsiz Bir Dokunuş: Piyano ve soprano, birleşik bir enstrüman oluşturuyor.

Albüm 43 dakika 51 saniye sürüyor. Steve Lacy ve Mal Waldron, bir saatten daha kısa sürede, iki enstrüman arasındaki sınırın bulanıklaştığı, kesintisiz bir ses dalgası yaratıyor. Mal Waldron'un piyanosu sadece bir eşlik aracı değil; melodiye karşıtlık oluşturuyor, bazen uyum sağlıyor, bazen de ritmik bir temel oluşturuyor. Steve Lacy'nin sopranosu ise hiçbir zaman baskın bir ses olarak öne çıkmıyor; piyanonun melodisine entegre oluyor, onu uzatıyor, kesiyor ve yeniden işliyor. Bu eşitlik ilişkisi, "Sempre Amore" albümüne kimliğini veriyor: iki sesten oluşan, her notanın önemli olduğu bir orkestra.

Johnny Come Lately, Sempre Amore ve Smada: Yeniden Yaratımın Üç Örneği

Albümü açan Johnny Come Lately adlı parça, hemen bir kısıtlama getiriyor: Ellington/Strayhorn'un bir melodik cümlesi, tamamen özgür bir şekilde yeniden yorumlanıyor. Albümün merkezinde yer alan Sempre Amore (albümün adını taşıyan parça), bir pivot noktası gibi işlev görüyor: burada ses yoğunluğu dengesini buluyor, iki enstrüman birbirine cevap veriyor, ancak hiçbir zaman ritmi ele geçirmeye çalışmıyor. Her bir parça, albümün son saniyesine kadar kapanmayan, melodik bir zincirin bir parçası gibi işlev görüyor.

Değerlendirme: Her notanın bir mimari karar olduğu bir albüm.

Steve Lacy ve Mal Waldron, diğer post-bop sahnesinden piyanistlerle yaptığı işbirlikleriyle dolu bir diskografiye sahip olsa da, Sempre Amore albümü, Duke Ellington ve Billy Strayhorn'un eserlerine getirdiği titiz yaklaşımla öne çıkıyor. Bu albüm, aynı yıl (1987) yayınlanan Only Monk albümünün devamı niteliğindedir ve 1991'de yayınlanan More Monk albümünden önce gelir. Bu iki eser, Thelonious Monk'un repertuarına duyulan yoğun ilgiyi yansıtmaktadır. Ayrıca, Steve Lacy bu döneme kadar birçok solo albüm veya işbirliği projesi kaydetmiştir: Soprano Sax (1958), Reflections: Steve Lacy Plays Thelonious Monk (1959), The Straight Horn of Steve Lacy (1960), Evidence (1962), Disposability (1966), Sortie (1966) ve Epistrophy (1969). Bu çalışmalar, modern caz tarihindeki yerini pekiştirir ve burada sürekli olarak serbest doğaçlama ve sadık yeniden yorumlama arasındaki sınırları keşfeder. Albümün toplam süresi 43 dakika 51 saniyedir ve sekiz parçadan oluşur. Johnny Come Lately albüme başlarken, Smada albümü sonlandırır. Bu kompakt yapı, albümün, her parçanın kesintisiz bir şekilde birbirine bağlandığı ve parçaların toplamından daha fazlasını oluşturan, tutarlı bir bütün olarak tasarlanmış bir devam projesi olduğu fikrini güçlendirir. Sempre Amore, hoş gelmekten ziyade, kalıcı olmak amacını taşır. Steve Lacy, bu albümde Ellington ve Strayhorn'un klasik eserlerini, her parçanın kendi başına bir bütünlük taşıdığı ancak melodik bir tutarlılıkla diğerlerine bağlandığı, bağımsız bir yapıya dönüştürür. Albüm, enstrümantal sadeliğin bir manifestosu olarak kabul edilebilir: daha az müzisyen, daha fazla hassasiyet.

Teknik Bilgiler

- Yayın Tarihi: 1987 - Plak Şirketi: Soul Note - Şarkı Sayısı: 8 (43 dakika 51 saniye) - Başlangıç/Bitiş Parçaları: Johnny Come Lately / Smada