Steve Lacy - Sidelines

Steve Lacy, dinleyici konforunu hedef alan bir sanatçı değildir. 1977'de Improvising Artists Inc. tarafından yayınlanan Sidelines albümü de bu çizgiyi koruyor: Ne dinleyici kitlesini genişletmeye, ne de müziğini gereksiz öğelerle süslemeye çalışıyor. Aksine, bu albüm kendini dar bir alan olarak sunuyor; her şarkı, saksofonistin kendi iç dünyasına doğru bir yolculuk, samimi bir harita niteliğinde.

Varlık: İlk nefes, herhangi bir muhatap olmadan

Albüm, yedi parçadan oluşan Existence ile başlıyor ve toplam süresi 47 dakika 35 saniye. Bu seçim tesadüfi değil: Hemen bir iç gözlem sürecinin temelini oluşturuyor. Enstrümantasyon tamamen enstrümantal, herhangi bir konuk sanatçı, vokal katmanı veya dış müdahale bulunmuyor. Soprano saksofoni, albümün tek konuşmacısı haline geliyor ve bu yalnızlık bir boşluk değil, tam tersine bir yoğunluk ifade ediyor.

Utah / Austin Stream: Melodik çizgiyle yönlendirilen tematik ilerleme.

Albümün devamı, geleneksel bir caz albümünün klasik yapılarından uzaklaşan, mantıklı bir anlatı izliyor. Şarkı listesi tarafından önerilen tematik ilerleme – 1 numaralı şarkıdan 7 numaralı şarkıya kadar – iç dünyayı aşama aşama keşfetmek gibi işliyor: her şarkı, saksofonun sadece kendisine ihtiyaç duyduğu, mantıklı bir bütünün parçası olarak yer alıyor. Hiçbir konuk bu yolu bozmaya çalışmıyor, hiçbir dış yapımcı da ses yönünü etkilemiyor. Albüm, böylece sadece sanatçının saf enstrümantasyonu tarafından yönlendirilen, yalnız bir yolculuk olarak şekilleniyor.

Sideline: Enstrümantal yoğunluğun merkezi noktası

İşte enstrümantal ifadenin en olgun hali burada: Hiçbir dış ortakla, hatta resmi kayıtlarda belirtilen bir yapımcıyla bağı olmayan, bir ses mimarisi. Bu merkezi parça, Sidelines albümünü tutarlı bir konsept albümü yapan unsuru özetliyor: dışarıdan bir diyalog yok, ses paletini genişletmek için hiçbir vokal katmanı veya ortaklık yok. Sesin yoğunluğu tamamen müzisyenin içsel kontrolüne dayanıyor.

Beeline / Time 2: Sesli yalnızlığın derinleşmesi

Bu merkezi dönüm noktasından sonra, Beeline (5. parça) ve Time 2 (6. parça) ses yalıtımının bu yaklaşımını daha da derinleştiriyor. Bu parçalar, albümün iki bölümü arasında bir geçiş parçası değil; aksine, enstrümantal yalnızlığın doruk noktasına ulaştığı ayrı bir bölümü oluşturuyor. Dinleyiciyi dış bir bağlama veya bir topluluğa bağlama çabası yerine, bu parçalar projenin tamamen solo bir yapıya dayandığını doğruluyor. Parçaların ortalama uzunluğu, kesintiye uğramadan sürekli bir dinleme deneyimi sunarak, albümün başından sonuna kadar tek bir enstrümantal nefes gibi deneyimlenmesi izlenimini güçlendiriyor.

Worms: Projenin solo bütünlüğünü sağlayan kapanış

Worms, albümün son parçası (7. parça), bu yolculuğu başındakiyle aynı titizlikte tamamlıyor. Bu parça, bir sonraki albüme bir geçiş veya dramatik bir sonuç değil; sadece önceki yedi parçada keşfedilen alanı mühürlüyor. Herhangi bir düşüş veya dışarıya yapılan bir çağrı yok: kapanış sessiz, sanki saksofoncu, çalışmanın başka bir yerde asla tamamlanmadığını, sadece bu albümde tamamlandığını ima ediyormuş gibi.

Sidelines, ses bağımsızlığının bir manifestosu olarak sunuluyor. Toplamda 47 dakika 35 saniye süren yedi parça, her bir parçanın aynı içsel yolculuğun bir aşaması olduğu tutarlı bir bütün oluşturuyor. — mevcut kaynaklarda açıkça belirtildiği gibi — boşluklar değil; projenin özünü oluşturuyorlar.

Teknik Bilgiler

- Yayınlanma Tarihi: 1977 - Plak Şirketi: Improvising Artists Inc. - Şarkı Sayısı: 7 (47 dakika 35 saniye) - Başlangıç/Bitiş: Existence / Worms