Steve Lacy - Sortie

Steve Lacy, Sortie adlı albümünü 1966'da GTA Records etiketiyle yayınladı. Önceki albümü Evidence (1962) ve sonraki albümü Moon (1971) arasındaki bu albüm, orkestrasyon yoğunluğundan ziyade enstrümantal samimiyete odaklanıyor.

Sortie: Steve Lacy, Evidence ve Moon arasında, orkestrasyondan kaçınan altı parçadan oluşan bir albüm.

Albüm, aynı adlı parça olan "Sortie" ile başlıyor ve hemen dikkat çekici bir gerilim yaratıyor; herhangi bir vokal veya orkestrasyon yok. Parçanın yapısı, kısa ve tekrarlayan cümlelerden oluşuyor ve hem kontrollü hem de elektrikli bir atmosfer yaratıyor; sanki sanatçı, enstrümantal sesini olası bir toplumsal bağlamdan izole etmeye çalışıyor.

Black Elk ve Helmy: Görünmeyen bir düonun kompozisyon yoğunluğu.

Bu açılışın ardından, "Black Elk" ve "Helmy" parçaları, albümün enstrümantal kimliğini kendi yapılarıyla tanımlıyor. Bu enstrümanların sınırlı kullanımı, Steve Lacy'nin her notanın önemli olduğu, ince melodik varyasyonlar üzerinde çalışmasını sağlıyor. Kompozisyon yoğunluğu, ses katmanları eklenerek değil, çalmanın hassasiyeti ve cümleler arasındaki sessizliklere verilen önemle elde ediliyor.

Fork New York ve Living T Blues: Albümün kalbi.

Diskinin merkezini oluşturan parçalar "Fork New York" ve "Living T Blues". Bu iki parça, basit ama özenle işlenmiş armonik yapılar üzerine kurulu, tamamen caz tarzında bir müzik sunuyor. Minimalist prodüksiyon, burada özellikle soprano saksofonun tonunu ön plana çıkarıyor; bu enstrüman, sanatçının önceki albümlerinden birine de adını vermiştir.

2-Fou: Bir manifestoyu andıran kapanış

Disk, "2-Fou" adlı parçayla sona eriyor ve bu parça, yapaylıklardan kaçınan bir sanatçının yolculuğunu tamamlıyor. Bu son parça, klasik bir şekilde bir çözüme ulaşmak yerine, sonuna kadar devam eden bir gerilim yaratmaya odaklanıyor. Parçanın yapısı, albümün geri kalanında olduğu gibi, aynı minimalist enstrümantasyon anlayışını koruyor ve bu kapanışın, sakinliğe bir dönüşten ziyade, bir ses direniş eylemi olduğunu gösteriyor.

Minimalist bir albümün değerlendirmesi

Steve Lacy, burada her parçanın, titizlikle düşünülmüş bir bütünün ayrılmaz bir parçası gibi işlediği bir eser yaratıyor. Albümün ilerleyişi, "Sortie"den "2-Fou"ye kadar, geleneksel uyum çözümlemelerini aramak yerine, son saniyeye kadar sürekli bir gerilim koruyor. GTA Records'un 1966'daki minimalist prodüksiyonu, sanatçının herhangi bir gereksiz ses efektinden kaçınmasını sağlıyor; her nota, belirli bir amaçla yerleştirilmiş. Evidence (1962) ve Moon (1971) arasında, bu albüm Steve Lacy'nin diskografisinde önemli bir yere sahip, önceki yıllara göre daha samimi ve daha az kolektif bir yaklaşıma işaret eden bir dönüm noktasıdır. "2-Fou" ile bitiş, bir sakinliğe dönüşten ziyade, albümün genel tutarlılığını doğrulayan, minimalist bir manifestoya dönüştürülmüş bir eserin tamamının mimarisinde her parçanın bir işlevi olduğu bir yapının ses direnişi olarak kabul edilebilir. "Sortie", her parçanın albümün genel yapısında bir işlevi olduğu minimalist bir manifestodur. Solo saksafonla başlayan ve "2-Fou" ile biten, albümün merkezinde yer alan enstrümanlar arasındaki diyaloglarla birlikte, Steve Lacy burada karmaşıklıkla etkilemekten ziyade, kesinlikle bir eser yaratıyor. Bu albüm, 1971'de Moon'yi yayınlamadan ve diğer ses yönlerine yönelmeden önce, 1960'lar dönemine ait önemli bir örnektir.

Teknik Bilgiler

- Yayınlanma Yılı: 1966 - Plak Şirketi: GTA Records - Şarkı Sayısı: 6 - Açılış/Kapanış Şarkıları: Yayınlanma / 2-Fou