En Vogue - Born to Sing

Album Born to Sing można uznać za manifest dźwiękowy, wydany 3 kwietnia 1990 roku przez Atlantic Records, który łączy różne gatunki, jednocześnie nie zapominając o swojej muzycznej tradycji. To pierwszy album studyjny kwartetu, który powstał w Oakland w 1988 roku, po ich występie w projekcie FM2 w tym samym roku. Album rozpoczyna się od piosenki, która szybko stała się hitem: Party.

Nowoczesna i hybrydowa architektura dźwiękowa

Ta utwór otwierający, który zajmuje pierwsze miejsce na albumie, natychmiast wprowadza słuchacza w nowoczesny styl zespołu. Nie są to jedynie przeróbki lub eksperymentalne próby, ale raczej architektoniczna konstrukcja stworzona przez duet Denzila Foster i Thomasa McElroya, wspierana przez wkład Hughiego Prince'a, Dona Raye, Marvin Yancy'ego i Chucka Jacksona. Produkcja ta dąży do wyraźnej nowoczesności, łącząc soft hip hop, muzykę soulową, pop, R&B z początku lat 90., rap i new jack swing, aby od razu po wydaniu zaoferować wysoki standard komercyjny. Całość trwa 51 minut i 7 sekund.

New jack swing w wykonaniu Hold On

Ścieżka Party pełni rolę pierwszego punktu odniesienia dla tej ścieżki. Pokazuje, jak członkowie zespołu, początkowo zaprojektowani jako trójka przez Foster'a i McElroya przed dołączeniem Terry'ego Ellis, potrafią zapewnić natychmiastową spójność wokalną. Ta ścieżka to nie tylko wstęp, ale deklaracja intencji, która przygotowuje słuchacza na słuchanie, które łączy w sobie dobrze skonstruowane ballady i utwory o średnim tempie. Atmosfera jest charakterystyczna dla zespołu, w którym każdy członek może pełnić rolę wiodącego w każdym utworze – to plan, który producenci opracowali już podczas audycji w 1988 roku, w których wystąpiło blisko trzy tysiące kobiet. Ta solowa lub zbiorowa wersja stanowi punkt wyjścia dla albumu, który ma łączyć dziedzictwo Suprêmes i Martha and the Vandellas z nowym, miejskim brzmieniem.

Unikalna rola Debbie T. w "Lies"

Sukces komercyjny zaczyna się od singla „Hold On”. Utwór ten stał się hitem, pojawiając się na listach przebojów pop i R&B, a także zajmując pierwsze miejsce w zestawieniu Hot Dance Music/Club Play. Później, w Wielkiej Brytanii, utwór zajął 5. miejsce, co dowodzi jego popularności w klubach europejskich. „Hold On” umacnia pozycję soft hip-hop soul na amerykańskim rynku, udowadniając, że wizja Fostera i McElroya jest skuteczna. W tym utworze, wyjątkowo podkreślana jest wokalna praca kwartetu, która potrafi konkurować z popularnymi utworami, jednocześnie zachowując autentyczność R&B, co odróżnia album od bardziej standardowych produkcji z tamtego okresu.

Platynowa sprzedaż i recenzje

W albumie, w którym kluczową rolę odgrywa spójność wokalna, jedynym elementem, który odbiega od standardu, jest „Lies feat. Debbie T.”. To jedyny utwór na albumie, który zawiera gościnny występ. Debbie T. pojawia się tylko w tym utworze, potwierdzając jej rolę jako oficjalnej gościni w utworze „Lies”. Drugi singiel z albumu, „Lies”, również zajął pierwsze miejsce w zestawieniu Billboard R&B i znalazł się w pierwszej 40-ce na listach przebojów pop. To precyzyjna współpraca, w której gościnny występ służy utworowi, a nie jest jego głównym tematem, zgodnie z zaprojektowaną przez producentów strukturą.

Sukces komercyjny utworu „You Don't Have to Worry”

Dynamika sprzedaży płyty opiera się również na utworze You Don't Have to Worry, trzecim single z tego albumu. Utwór ten również zajął pierwsze miejsce w rankingach Billboard RnB, co potwierdza dominację zespołu w tej konkretnej kategorii. Jest częścią serii hitów, które pozwoliły na uzyskanie certyfikatu platynowego od RIAA. Wokalne wykonania są ponownie chwalone za umiejętność przechodzenia między emocjonalnymi balladami a dynamiczną muzyką. You Don't Have to Worry ilustruje tę logikę perfekcyjnego wykonania, w której każdy utwór jest zaprojektowany tak, aby maksymalnie zwiększyć jego atrakcyjność komercyjną. Celem udało się osiągnąć ten cel, pomimo pewnych nieścisłości w wykonaniu wokalnym na innych utworach. To pokazuje, jak zespół potrafił utrzymać wysoką jakość, jednocześnie eksplorując różne aspekty nowego brzmienia.

Końcowy etap sukcesu tego albumu to utwór Don't Go, ostatni single z albumu Born to Sing. Utwór ten zajął trzecie miejsce w rankingach RnB, co pokazuje, że album zachowuje swoją siłę nawet w kolejnych wydaniach. Don't Go ilustruje zdolność zespołu do tworzenia utworów z potencjałem do tańca, przy jednoczesnym zachowaniu charakterystycznej dla nich tożsamości soul. Jest to utwór, który symbolizuje koniec pierwszej fali sukcesów zespołu, i zapowiada ewolucję w kierunku innych projektów, takich jak Funky Divas.

Album ten wyróżnia strategiczne położenie w historii zespołu, pełniąc rolę kluczowego mostu między ich wczesną twórczością a przyszłymi, monumentalnymi sukcesami. Jest to pierwszy album studyjny nagrany przez En Vogue, formację, której istnienie zostało zaplanowane dopiero po ich wkładzie w projekt FM2 z 1988 roku. Ten pierwszy etap w karierze przygotowuje grunt pod karierę, która osiągnęła szczyt dzięki albumom Funky Divas w 1992, EV3 w 1997, Masterpiece Theatre w 2000 i The Gift of Christmas w 2002, a następnie w nowszej erze, z albumem Electric Café w 2018. Wytwórnia Atlantic Records bardzo wcześnie dostrzegła potencjał tego kwartetu z Oakland, przekształcając początkowy koncept trójki w kwartet po późnym przesłuchaniu Terry'ego Ellis. Budowa tego zespołu opierała się na precyzyjnej wizji: stworzenie zespołu, w którym każdy członek był w stanie prowadzić na każdym utworze, łącząc inteligencję i mocne wokale w tradycji Suprêmes, ale z zupełnie nowatorskim podejściem. Lista utworów odzwierciedla tę ambicję architektoniczną, gdzie utwory są ułożone w taki sposób, aby maksymalizować wpływ komercyjny, jednocześnie eksplorując szeroki zakres gatunków, od miękkiego hip hop soul po new jack swing. Obecność Boogie Woogie Bugle Boy na czwartym miejscu lub Time Goes On na ósmym miejscu świadczy o chęci zróżnicowania temp i nastrojów, przechodząc od dobrze skonstruowanych ballad po utwory o średnim tempie. Ten styl muzyczny pozwolił En Vogue zdobyć więcej nagród na MTV Video Music Awards niż którykolwiek inny zespół kobiecy w historii stacji, z łącznym bilansem siedmiu nagród. Krytyczna ocena potwierdza ten sukces: choć niektóre utwory, takie jak Just Can't Stay Away i Part of Me, spotkały się z mieszanymi reakcjami ze względu na wykonanie, cały album został doceniony za jego natychmiastowy charakter i zdolność do oferowania aksamitnej alternatywy dla dominującego wówczas gangsta rapu. Album jest otoczony dwoma utworami, które świadczą o różnorodności wyborów muzycznych: Party na początku i Waitin' on You na końcu. Między tymi punktami, niektóre utwory, takie jak Just Can't Stay Away i Part of Me, zostały uznane za nieudane przez Jose F. Promisa w swojej publikacji w AllMusic, który jednak uważał, że cały album jest sukcesem. Dennis Hunt z Los Angeles Times zauważył, że niektóre aranżacje wokalne mogą być irytujące lub dysonujące, co negatywnie wpływa na niektóre piosenki, mimo ogólnie pozytywnej oceny. Daryl Easlea z BBC Music podkreślił również natychmiastowy i zaraźliwy charakter albumu, postrzegając go jako aksamitną alternatywę dla dominującego w Stanach Zjednoczonych gangsta rapu. Kevin Westenberg, pisarz w magazynie Spin, pochwalił fenomenalne harmonie wokalne, przypominając, że tego typu perfekcja wokalna jest rzadka. Jan DeKnock z Chicago Tribune podkreślił, że każda głos jest wyraźnie słyszalna, mimo wahań w projekcie. Ta zniuansowana, ale ogólnie pozytywna krytyka potwierdza, że Born to Sing jest albumem, który zmienia bieg kariery En Vogue, przekształcając zespół girl group w ikoniczną formację już po premierze.

Dane techniczne

- Data wydania: 3 kwietnia 1990 - Wydawca: Atlantic Records - Liczba utworów: 12 (51 minut 7 sekund) - Otwarcie / zakończenie: Party / Waitin' on You - Goście: Debbie T. - Poprzedni album: Best Of (1970)