En Vogue - Born to Sing

Born to Sing adlı albüm, 3 Nisan 1990'da Atlantic Records aracılığıyla yayınlanan, türleri birleştirirken köklerini unutmayan bir ses manifesto'su olarak öne çıkıyor. 1988'de Oakland'da kurulan ve aynı yıl FM2 projesinde yer alan bu dörtlü grubun ilk stüdyo albümü, "Party" adlı bir hit parçasıyla başlıyor.

Modern ve hibrit bir ses yapısı

Bu açılış parçası, albümün numarası 1'i olan, grubun modern estetiğini hemen belirleyen bir parçadır. Burada basit bir yeniden yorumlama veya sınırlı bir deneme söz konusu değildir, aksine Denzil Foster ve Thomas McElroy'un, Hughie Prince, Don Raye, Marvin Yancy ve Chuck Jackson'ın katkılarıyla oluşturulan, modern bir yapıdan bahsediyoruz. Bu prodüksiyon, 90'ların başlarındaki soft hip hop, pop, R&B, rap ve new jack swing türlerini bir araya getirerek, albümün çıkışıyla yüksek bir ticari standart sunmayı amaçlamaktadır. Albümün toplam süresi 51 dakika 7 saniyedir.

New jack swing'in "Hold On" ile pekiştirilmesi

Party adlı şarkı, bu müziğin ilk ana noktası olarak işlev görüyor. Foster ve McElroy tarafından, Terry Ellis'in katılımından önce üçlü olarak tasarlanan grubun üyelerinin, hemen bir uyumlu vokal performansı sergileme yeteneğini gösteriyor. Bu şarkı, sadece bir giriş değil, aynı zamanda dinleyiciyi, iyi yapılandırılmış balladlar ve orta tempoda şarkılar arasında geçiş yapmaya hazırlayan bir niyet beyanıdır. Ortam, her üyenin herhangi bir şarkıda lider rol üstlenebileceği, üreticilerin 1988'deki seçmelere katılan yaklaşık üç bin kadının sunulduğu bir birliğin atmosferini yansıtıyor. Bu solo veya toplu açılış, Suprêmes ve Martha and the Vandellas'ın mirasını, aynı zamanda yeni şehir müziğinin enerjisiyle birleştirmeyi amaçlayan bir albüm için bir temel oluşturuyor.

Debbie T.'nin Lies adlı şarkıda benzersiz performansı

Hold On, albümün ilk single'ı, ticari başarıyı pekiştiren bir parçadır. Bu şarkı, pop ve R&B listelerinde büyük başarı elde ederek, Hot Dance Music/Club Play listesinde birinci sıraya yerleşti. Daha sonra İngiltere'de beşinci sıraya yükselerek, Avrupa kulüplerindeki uzun ömürlülüğünü kanıtladı. Hold On, soft hip-hop soul'u Amerikan listelerinde zirveye taşıyarak, Foster ve McElroy'un vizyonunun pratikte mükemmel çalıştığını gösteren somut bir kanıt sunuyor. Bu şarkıda, dörtlü üyelerin vokal performansı, pop standartlarıyla rekabet edebilecek ve aynı zamanda dönemin daha genel üretimlerinden ayrılan R&B özgünlüğünü koruyan önemli bir güç olarak öne çıkıyor.

Altın satış ve eleştiriler

Bu albümde, vokal uyumunun ön planda olduğu bir yapıda, tek dış unsur Lies feat. Debbie T. parçasıdır. Bu, albümün tek özelliği olan bir ortaklık. Debbie T., yalnızca bu şarkıda yer alıyor ve tracklist'te Lies şarkısında resmi konuk olarak belirtiliyor. Albümün ikinci single'ı olan bu şarkı, Billboard R&B listesinde birinci sıraya yerleşti ve pop listelerinde ilk 40'a girdi. Bu, üreticilerin tasarladığı değiştirilebilir yapıyı koruyan, konuk sanatçının şarkıyı desteklediği, ana odak noktası olmadığı, hassas bir teknik işbirliğidir.

"You Don't Have to Worry" adlı şarkının ticari başarısı

Disk satışındaki dinamik, aynı zamanda bu albümden çıkan üçüncü single olan You Don't Have to Worry ile de destekleniyor. Bu şarkı, Billboard R&B listesinde de birinci sıraya yerleşerek, grubun bu özel listedeki hakimiyetini pekiştirmiş. Bu şarkı, RIAA tarafından altın sertifikası alan albüme katkıda bulunan hit şarkılar serisinden biri. Şarkıda, balladların duygusal derinliği ve modern müzik tarzının dinamizmi arasında ustaca geçişler yapılması övgüyle karşılanıyor. You Don't Have to Worry, her şarkının ticari potansiyeli en üst düzeye çıkarmak amacıyla tasarlandığı, teknik mükemmellik ilkesini yansıtıyor. Bu hedefe, bazı şarkılardaki vokal performanslarındaki farklılıklar olmasına rağmen başarıyla ulaşılmış. Grup, yeni şehir sesinin farklı yönlerini keşfederken, yüksek kalitede bir müzik üretmeyi başarmış.

Bu albümün ticari yolculuğunun sonu, Born to Sing albümünden çıkan son single olan Don't Go ile yazılıyor. Bu şarkı, R&B listesinde üçüncü sıraya yerleşmiş ve albümün, sonraki yayınlarında da gücünü koruduğunu gösteriyor. Don't Go, grubun dans edilebilir şarkılar sunma yeteneğini, aynı zamanda onları tanımlayan soul tarzını koruma becerisini sergiliyor. Bu şarkı, grubun ilk başarı dalgasının sonunu işaret ediyor ve Funky Divas gibi farklı projelerde bir evrimi öngörüyor.

Bu albüm, grubun tarih içindeki stratejik konumunu belirleyen ve erken dönem çalışmalarından gelecek başarılarına önemli bir köprü görevi gören bir yapım olarak öne çıkmaktadır. En Vogue adlı bu grubun varlığı, aslında 1988'deki FM2 projesine katkıda bulunmalarından sonra şekillenen bir oluşumdur. Bu ilk disk, 1992'de Funky Divas, ardından 1997'de EV3, 2000'de Masterpiece Theatre ve 2002'de The Gift of Christmas ile zirveye ulaşan bir kariyer için zemin hazırlayan bir adım olmuştur. Daha sonra 2018'de Electric Café ile başlayan daha yeni dönemde, Oakland'da doğan dörtlü grubun potansiyelini Atlantik Records çok erken fark etmiştir ve Terry Ellis'in geç dönemde katılımıyla üçlüden dörtlüye dönüştürülmüştür. Bu grubun oluşturulması, her üyenin herhangi bir şarkıda öncü olmaya uygun, hem zeki hem de güçlü seslere sahip bir birlik yaratma vizyonuna dayanıyordu; bu, Suprêmes'in geleneksel tarzını modern bir yaklaşımla birleştiriyordu. Şarkı listesi, ticari etkiyi en üst düzeye çıkarırken, soft hip hop soul'dan new jack swing'e kadar çeşitli türleri keşfeden bir ses mimarisi yansıtmaktadır. Boogie Woogie Bugle Boy'nin dördüncü sıradaki ve Time Goes On'nin sekizinci sıradaki yerleri, farklı tempolar ve atmosferler arasında geçiş yapma isteğini göstermektedir; bu, hem iyi yapılandırılmış balladlara hem de orta tempolu şarkılara odaklanmaktadır. Bu müzikal yaklaşım, En Vogue'un MTV Video Music Awards'ta diğer kadın gruplara kıyasla daha fazla ödül kazanmasını sağlamıştır; toplamda yedi ödül almıştır. Eleştirel değerlendirmeler, bu başarının doğrulanmasına yardımcı olmuştur: Bazı şarkılar, örneğin Just Can't Stay Away ve Part of Me, müzikal açıdan karışık eleştiriler almış olsa da, genel olarak, o dönemde popüler olan gangsta rap'e karşı yumuşak bir alternatif olarak kabul edilmiştir. Albüm, müzikal seçimlerin çeşitliliğini gösteren iki şarkıyla çerçevelenmiştir: Party açılışta ve Waitin' on You kapanışta yer almaktadır. Bu iki uç arasında, Jose F. Promis'in AllMusic dergisinde Just Can't Stay Away ve Part of Me şarkılarının "başarısız" olarak değerlendirilmesi, genel olarak başarılı bir çalışma olduğunu belirtmesine rağmen, bu durumun farklı bir bakış açısı sunmaktadır. Los Angeles Times'dan Dennis Hunt, bazı vokal kombinasyonlarının rahatsız edici veya uyumsuz olabileceğini ve bazı şarkıları olumsuz etkileyebileceğini belirtmiştir, ancak genel olarak şarkıların olumlu olduğunu vurgulamıştır. BBC Music'ten Daryl Easlea, bu diskin, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki popüler olan gangsta rap sahnesine karşı yumuşak bir alternatif olduğunu ve bulaşıcı bir müzikal deneyim sunduğunu vurgulamıştır. Spin dergisinden Kevin Westenberg, kızların muhteşem armonilerini överek, bu tür mükemmel vokal performanslarını daha az duyulduğunu belirtmiştir. Chicago Tribune'dan Jan DeKnock, her bir sesin projenin iniş ve çıkışlarına rağmen açıkça duyulabileceğini vurgulamıştır. Bu nüanslı, ancak genel olarak olumlu eleştiri, Born to Sing'nin En Vogue'un kariyerinde dönüm noktası olduğunu ve bir kız grubunu, çıkışıyla birlikte platin bir ikon haline getirdiğini doğrulamaktadır.

Teknik Bilgiler

- Yayın Tarihi: 3 Nisan 1990 - Plak Şirketi: Atlantic Records - Şarkılar: 12 (51 dakika 7 saniye) - Açılış / Kapanış: Party / Waitin' on You - Konuk Sanatçı: Debbie T. - Önceki Albüm: Best Of (1970)