G-Eazy - When It’s Dark Out

Kabusun Estetiği: Puslu Piyano ve Synthesizer'lar

G-Eazy, When It's Dark Out albümünü bir korku filminin film müziği gibi oluşturdu. Bu, sanatçının açıkça kabul ettiği bir yaklaşım. G-Eazy, 2014 ve 2015 yılları arasındaki kayıt seanslarında doğrudan etkilenen isimler olarak Wes Craven ve Tim Burton'ı belirtti. Amaç açık: karanlık, sinematik ve bunaltıcı bir atmosfer yaratmak. RCA Records tarafından 4 Aralık 2015'te yayınlanan bu dördüncü stüdyo albümü, ticari rap müziğin geleneksel kalıplarından uzaklaşarak daha anlatısal ve görsel bir estetiği benimser. Albümün yapımcılığını G-Eazy kendi üstlenirken, her zaman birlikte çalıştığı Christoph Andersson ve yapımcı Southside de projede yer aldı. Bu üçlü, diğer yapımcıların katılımıyla tutarlı bir ses evreni oluşturmanın temellerini attı. İkinci şarkı olan Random, OZ'un bu gerilim dolu melodi akışına uygun bir prodüksiyonuyla öne çıkıyor. Albümün ilerleyen bölümlerinde, altıncı şarkı Of All Things, Boi-1da'nın ritmik dokunuşlarıyla tüm albüme gerekli olan bir kontrastı sunuyor. Son olarak, Southside, 10. ve 11. şarkılarda, You Got Me ve What If, albümü daha doğrudan bir dinamiğe oturtmak için geri dönüyor. Bu yapımcıların çeşitliliği, burada açıkça belirtilen dört isimle (OZ, DJ Spinz, Boi-1da, Southside) sınırlı olmasına rağmen, projenin birliğini korurken dağınıklığın önüne geçiyor.

Ses Tonlarının Çatışması: R&B'nin Korkuyu Seyreltmesi

Başlangıçta bir gerilim filmi gibi olması amaçlanmış olsa da, ses dünyası hızla piyasa beklentileriyle çatışmaya başlıyor. Albümde toplam 1 saat 1 dakikalık sürede 17 şarkı bulunuyor ve bunlardan on ikisi konuk sanatçıları içeriyor. Bu yoğun işbirliği, G-Eazy'nin istediği karanlık estetik ile 2015'teki müzik sahnesini domine eden R&B ve pop trendleri arasında anında bir gerilim yaratıyor. Bu ikilik, sorunun özünü oluşturuyor. Bir yanda, gergin bir atmosfer yaratma arzusu; diğer yanda, geniş bir kitleye ulaşabilecek melodik sesleri dahil etme gerekliliği. Sonuç, bazı parçalarda seslerin birbiriyle çatıştığı bir albüm. 13. şarkı, Some Kind Of Drug, bunun çarpıcı bir örneği: Marc E. Bassy, daha önceki prodüksiyonların sadeliğiyle tezat oluşturan, enerjik bir vokal performansı sunuyor. Bu, başlı başına bir kusur olmasa da, 17 şarkı boyunca dengenin korunmasının zorluğunu gösteren bir belirti.

Bebe Rexha, Chris Brown ve Melodik Uyumsuzluk

Bu gerilimin merkezinde "feat" çalışmaları (başka sanatçılarla yapılan ortak çalışmalar) yer alıyor. Me, Myself & I (3. şarkı) adlı parçada, Bebe Rexha'nın net ve parlak sesi, albümün genel atmosferiyle tezat oluşturuyor. Bu işbirliği, G-Eazy'nin stratejisini mükemmel bir şekilde örneklendiriyor: güçlü kadın vokalleri kullanarak dinleyici kitlesini genişletmek. Michael Keenan Leary'nin bu parçadaki prodüksiyonu, rap ve pop arasında bir köprü görevi görüyor ve eleştirmenler tarafından belirtilen "crossover" (farklı türleri birleştirme) özelliğini güçlendiriyor. Daha sonra, Drifting (5. şarkı) adlı parçada Chris Brown ve Tory Lanez bir araya gelerek, parçanın melodik yönünü güçlendiren bir erkek düeti sunuyor. Cashmere Cat, Happy Perez ve MssingNo'nun prodüksiyonu, parçaya elektronik bir boyut katıyor ve ilk başta duyulan piyano ritimlerinden uzaklaşıyor. Bu şarkı, G-Eazy'nin kendi kimliğini kaybetmeden, şehir popunun unsurlarını nasıl entegre etmeye çalıştığını gösteriyor. Son olarak, 17. şarkı olan Nothing to Me, Keyshia Cole ve E-40'ın yer aldığı bir parçayla albümü tamamlıyor. Bu iki farklı müzik evreninin (R&B ve rap) son parçada bir araya gelmesi, G-Eazy'nin tüm müzik alanlarını kapsama isteğini simgeliyor, hatta kendi sesini zayıflatma riskini göze alarak.

Hikaye anlatımındaki dağınıklığa karşı ses uyumu.

Albüm, Intro (1. şarkı) ile başlıyor ve Nothing to Me (17. şarkı) ile sona eriyor; bu yapı, albümün anlatısal akışını çerçeveliyor. Ancak, eleştirmenler, kaydın ikinci yarısında belirli bir dağınıklık olduğunu belirtmişlerdir. The Guardian'dan Ben Thompson, albümün "eğer her şeyi kapsamaya çalışmasaydı mükemmel bir iş olabileceğini" söyleyerek, özellikle albümün ikinci kısmını eleştirmiştir. Bu gözlem, Billboard'un R&B denemelerinin "genel" olarak değerlendirilmesiyle örtüşmektedir. Pitchfork Media'dan Sheldon Pearce, bu albümün These Things Happen (2014) albümüne göre bir gelişme olduğunu belirtmiş, prodüksiyonun ve konuk sanatçıların "G-Eazy'nin sesine daha fazla dinamizm katmak ve onu daha az monoton hale getirmek için bilinçli bir çaba" olduğunu not etmiştir. Bu ilerleme gerçek olsa da, hala tutarsızlıklar bulunmaktadır.

Platin Sertifikası ve Çelişkili Eleştiriler

Ticari açıdan, When It's Dark Out önemli bir başarı elde etti. Albüm, Amerika Birleşik Devletleri'nde Billboard 200 listesinde beşinci sıraya yükseldi ve ilk hafta 135.000 adet sattı. Daha da etkileyici olanı, ABD'deki Top R&B/Hip-Hop Albümleri listesinde zirveye yerleşti. Bu performans, G-Eazy'nin Amerikan hip-hop ve R&B dinleyicileri arasındaki popülaritesini doğruluyor. Temmuz 2016'da Recording Industry Association of America (RIAA) tarafından verilen Platin sertifikası, bu ticari başarının bir kanıtıdır. Ancak, eleştirmenlerden gelen tepkiler hala karmaşık. Çoğu yorum olumlu olsa da, sanatsal tutarlılık konusundaki endişeler devam ediyor. Albüm, sinematik hırs ve ticari gereksinimler arasında bir denge kurmayı başarıyor, ancak bunun bedeli, belirli bir ses parçalanması. Sonuç olarak, When It's Dark Out, G-Eazy için bir geçiş albümüdür. Albüm, sanatçının farklı müzikal dünyalar arasında gezinme yeteneğini gösteriyor, ancak bu çok yönlülük bazen çelişkilere yol açabiliyor. Bu kayıt, sanatsal uzun ömürlülükten ziyade anlık etkiye öncelik veriyor; bu strateji ticari açıdan başarılı olsa da, eleştirel tepkiler üzerinde etkisini bırakıyor.

Teknik Bilgiler

- Çıkış Tarihi: 4 Aralık 2015 - Plak Şirketi: RCA - Şarkı Sayısı: 17 (1 saat 01 dakika) - Başlangıç/Bitiş: Intro / Nothing to Me - Konuk Sanatçılar: Bebe Rexha, Big Sean, Chris Brown, Tory Lanez, Too $hort, Starrah, SAYGRACE, Gizzle, Marc E. Bassy, QUIN, Kehlani, IAMNOBODI… - Önceki Albüm: These Things Happen (2014)